Ёш келинчак...
Дунё тор сиғмайди мунис кўзига,
Дардларин айтмайди сира бировга.
Қаро кечаларда қон йиғлаб чиқар,
Тинмай азоб берарар ўзи, ўзига.
Ота онасини райига қараб,
Ўн етти ёшида оқ либос кийиб.
Ёш келинчак бўлди тақдири экан,
Баҳтли қилай дея ёрига кулиб.
Тўй чиройли бўлди, ҳамма ҳурсанд шод,
Ёр-ёрлар янгралди қизнинг тўйида.
Тўйдан уч кун ўтиб, бошланди ҳаёт,
Ҳар кун уруш-жанжал, бўлди уйида.
Ўтирсанг ўпоқсан, турсанг сўпоқсан,
Тинмади овсинлар маломат сочиб.
Қайнона дегани азобин бериб,
Минг пора қилди-ку юрагин тилиб,
Ҳаммасига чидаб ёрим учун деп,
Ота-онам учун, орим учун деп.
Маҳалла кўй учун, зорим учун деп,
Лек чидай олмади ёр жафосига.
Минг афсус ўшал ёр етмай қадрига,
Тинмай бақирарди ҳатто урарди.
Шорлик қизча чидар туҳматларига,
Не бўлса жимгина ичга ютарди.
Ҳақиқат юзага чиқди бир куни,
Севгани бор экан куёв тўрани.
Сен менга керакмас кетавер дея,
Талоғин берипти ҳақиқат қани?
Қайтди ота уйга шўрлик бечора,
Вужудида мурғак зуриёд билан.
У учун яшай деп қолган ҳаётда,
Ўтмишга кўз юмди қаноат билан.
Вақти соат келди кўзи ёрилди,
Туғилди жаннатий паҳлавон ўғли.
Имоми ҳам қори, домла бўлсин деп,
Муҳаммад пайғамбар исмини кўйди.
Кунлар ойлар йиллар, ўтди бир паста,
Ўша паҳлавони уч ёшга тўлди.
Кўзни кувнатувчи жажжи ўғилча,
Онасин борлиғи шодлиги бўлди.
Энди ғами йўқдур, қайғу бегона,
Яшайди дунёда энг баҳтли она.
Шу кун ҳам бор екан мен учун дея,
Қувониб юрибти фарзандин қучиб.
Кўзидан ёш оқар қайғудан эмас,
Ўз ёри ҳиёнат қилгандан эмас.
Балки севинчдандур унинг кўз ёши,
Ўғли деп бақувват бўлди бардоши.
✍Сурхон оға(Шухратбек)
2 қисим
Ёш келинчак
Вақт кутиб турмайди сойдайин оқиб,
Улғаяр муҳаммад кўкка бўй чўзиб.
Бемеҳир отаси ундан вос кечиб,
Фарзанд қарғишини олмаса бўлди.
Ёш қелин болага меҳр берсада,
У учун дунёдан кечиб кетсада.
Пўпалаб, авайлаб асраб юрсада,
Отанинг меҳрини беролмасди лек.
Яна тушди савдо қизнинг бошига,
Ёлғиз қарай олмас фарзанд кўнглига.
Дод дейди тун кеча чиқмай овози,
Кўксини босарди азоб тиғига.
Фарзанд-чи бу ёқда отам борми деп,
Онасин кўнглига қайғу соларди.
Эҳ шўрлик айтолмас отанг шундай деп,
Кўчадаги ёрга, алишди бизни.
Кун сайин ортарди азобли кунлар,
Кетидан қийнайди уйқусиз тунлар.
Дардини ҳеч кимга айтолмас афсус,
Қачон тугар дея азобли кунлар.
Гул эди баҳори бегона бўлган,
Ўн етти ёшидан азобда қолган.
Бетайин инсонга умрини берган,
Сўнгида дунёча аламни ютган.
Қисмати аянчли чидайди унсиз,
Боласин ўйлайди йиғлайди ҳануз.
Фарзанд учун яшар, дунё тор усиз,
Тун-у кун ўйлайди ором олмайин.
Ҳулоса қилишга уриниб кўрдим,
Эҳ нодон оталар сиздан ранжидим.
Оиласидан кечиб, зор бўлган қанча?
Сизларни кўрганда ғазабга миндим.
Дунёда тирноққа зор бўлган қанча?
Фарзанд кутиб тунлар, йиғлаган канча?
Ёридан кечмоқлик осонми шунча?
Кўзингизни очинг бу ёмон гуноҳ..
Фарзантдан кечганни оқламас аллоҳ,
Эҳ митти бу жонда айтинг не гуноҳ.
Ғафлатда қоласиз бўлмас хеч паноҳ,
Гуноҳга ботманглар кечиб боладан.
✍Сурхон оға(Шухратбек)
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Комментарии 3