Хамма хар
ёққа қочибди. Қарашса, бир одам том
бошида ўтирганмиш. Сув тўпиғига
келиб қолган . . .
Ёнига бир қайиқ келиб тўхтабди.
“Қайиққа чиқ“, дейишса, бош чайқабди.
“Мен умр бўйи тоат-ибодат
қилганман. Тангри панохида
асрайди!“.
Сув белига чиққанда яна бир қайиқ
келиб тўхтабди. “Қайиқка чиқсанг- чи“, дейишса бош чайқабди.
“Мен умр бўйи тоат-ибодат
қилганман. Тангри панохида
асрайди!“.
Охири сув томогига чиқибди. Тағин
бир қайиқ сузиб кепти. “Хой барака топгур, қайиқка чиқ,
чўкиб кетасан!“ дейишса бош
чайқабди.
“Мен умр буйи тоат-ибодат
қилганман. Тангри панохида
асрайди!“. Қайиқ нари кетиши билан “ғулқ“ этиб,
чўкиб кетибди. У дунёга бориб,
Оллохга нолибди.
“Мен умр бўйи тоат-ибодат қилдим,
яратган Эгам! Сен эса менинг жонимга
оро кирмадинг . . .!“. “Эй, ғофил банда!“- дебди Тангри. -
Жонингни асраш учун бир эмас, уч
марта қайиқ юбордимку, тағин нима
хақин қолди?!“.
Албатта, тоат-ибодат қилиш керак.
Аммо Оллох одамга ақл-фаросат деган неъматни фақат ибодат қилиш
учун берган эмас . . . ! ! !
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Комментарии 13