თავი17
მარიამი ტბაზე ახლა უკვე ხშირად ვეღარ დადიოდა. რადგან რამდენჯერაც ავიდა წერილები აღარ დახვდა. არა და გრძნობდა დავითიც დადიოდა ტბაზე ,მაგრამ ახლა აღარც წერილებს და აღარც ყვავილებს აღარ ტოვდა. მათ ირგვლივ ეჭვი დენთის სუნივით დატრიალდა.მარიამს ეჭვი ჰკლავდა გაეგო ვინ იყო მართა დათასთვის.დათას კი დარდად ექცა იმაზე ფიქრი, როგორ მიიღებდა მარიამი მის წარსულში მართას არსებობას. ნუთუ ასე უაზროდ დამთავრდებოდა ეს ლამაზად დაწყებული ბუნების რაფსოდია.ტბის და ტყის რომანტიკული ამბავი,რამაც მარიამს და დათას რაღაც ზებუნებრივი ,ლამაზი ურთიერთობა აჩუქა და მათ შორის რაღაც განსაკუთრებული გრძნობა დაბადა, რომელსაც სიყვარულს ვერ უწოდებდი ,ეს ზღაპარი იყო,ზღაპარი დიდებისთვის.ორივე გრძნობდა მათი შეხვედრა დღეს თუ ხვალ აუცილებლად შედგებოდა ,ისევ აქ ამ ტბის პირას,რადგან ორივეს სურდა ეს.თორემ დათა ათასჯერ მივიდოდა მარიამთან ან სახლში, ან სამსახურში და ამ მტანჯველ ურთიერთ ლტოლვას და ნახვის სურვილს ერთხელ და სამუდამოდ დაუსმევდა წერტილს, მაგრამ ,ამ ზღაპრულ გარემოში დაწყებული ამბავი ან აქვე უნდა დასრულებულიყო ,ან სამუდამოდგა გრძელებულიყო.
ერთ კვირა დღეს, დილა უთენია დათას გულმა ტბისკენ გამოუწია. არც დაფიქრებულა კარავს და საძილე ტომარას ხელი წამოავლო,】 მანქანაში ჩაყარა და გზას დაადგა.
,,ვნახავ ტბას ,ტყის ენერგიით ავივსები და მარიამთან მივალ, დე გამომაგდოს ,მაგრმ მეტი აღარ შემიძლია,ამდენის გაძლება.
შევეხვეწები,რომ მაპატიოს ჩემი წარსული,ჩემი ყმაწვილური გატაცებანი , უფლება მომცეს ახლოს გავიცნო ,დავუმტკიცო ,რომ მისი სიყვარული შემიძლია და უფლება მომცეს ,მის გვერდით გავატარო დარჩენილი ცხოვრება."
ტბასთან შავი მდიდრული Mersedes-benc Cllas მოდელის ჯიპი დაინახა ჩვენში (ემელის ჯიპს),რომ
ეძახიან.-ალბათ ამის მფლობელსაც სევდა შემოაწვა ტარიელივით სიყვარულის სევდა შემოაწვა და ნამდვილად ჩემ ლოდზე მომტირალი დამხვდება. გაეღიმა თავისივე ხუმრობაზე და თავის მანქანა, მეორე მანქანას გვერდზე მიუყენადა ,გადმოვიდა და ზევიდან ტბის მიდამო დაზვერა ,მაგრამ არავინ დაუნახავს.მხრები აიჩეჩა , კარავი მანქანიდან გადმოიღო და ქვევით ტბის ახლოს გაშლა დაიწყო. უეცრად ძაღლის ყეფა გაიგონა და მუხლებში სისუსტე იგრძნო. ეს ბაბი ყეფავდა და მისი ხმა თანდათან ახლოვდებოდა. უეცრად მოსახვევიდან ბაბი გამოვარდა და მის მანქანისკენ ყეფა ,ყეფით გამოიქცა,როდესაც ახლოს მოვიდა დათას წინ ჩამოუჯდა და ისეთი საყვარელი და ჭკვიანი თვალებით მიაცქერდა დათას გაეცინა.
--გამარჯობა ბაბი მარიამი სად არის?
ძაღლმა დაიყეფა და მოსახვევისკენ გაიქცა.მალე მარიამთან ერთად გამოჩნდა. წინ მორბოდა და თან უკან იხედე ოდა ,თითქოს მარიამს ეძახდა.როცა მანქანებს მიუახლოვდა ,დათასკენ გამოიქცა და ისევ წინ ჩამოუჯდა.
--ბაბი მარტოა ჩემი მარიამი?- ,ხმადაბლა შეეკითხა ძაღლს დათა და ისევ მომავალი მარიამისკენ გაიხედა,რომელიც თავდახრილი მოდიოდა. ძაღლმა დათას შეჰყეფა და მის ფეხებთან დაწვა.--შენ რა მე მიცნობ?-შეეკითხა დავითი ძაღლს და თავზე ხელი გადაუსვა. ძაღლმა ერთგული თვალებით ამოხედა და ხელი გაულოკა.--ესე იგი შენ სიგარეტის და პორტსიგარის სუნით მიცანი,რა ჭკვიანი ყოფილხარ ბაბი ნეტავ მარიამი თუ მიცნობს?-შეეკითხა ისევ ძაღლს და მარიამის მოლოდინში,ლოდზე ჩამოჯდა.მარიამი ლოდზე მჯდომ დათას მიუახლოვდა,თავი ასწია და სახეში შეხედა ,თვალი გაუსწორა და ისეთი ლამაზი და თბილი ღიმილით გაუღიმა დათა მისდა უნებურად
ფეხზე წამოდგა და ქალს უხმოდ, მოჯადოებული მიაცქერდა.
--გამარჯობათ დავით. როგორც იქნა ვნახეთ ერთმანეთი,ხომ გითხარი ტბას მივანდოთ ჩვენი ბედი,თუ ისურვებს ერთმანეთსაც შეგვახვედრებს მეთქი..
--გამარჯობს მარიამო აი,თურმე როგორი ყოფილხარ?-გაეღიმა დავითს.
--როგორი?-ხმაში სევდა შეეპარა მარიამს.
--როგორი და ტყის ფერიასავით ლამაზი,ნაზი და სათნო.-უყურებდა მარიამს დათა და თვალს ვერ აშორებდა.
--ე,ი შენ ის დავითი ხარ ,რომელმაც ერთი წლის მანძილზე ზღაპარში აცხოვრა უცნაური მარიამი,და დაარწმუნა ,რომ ზღაპრები მხოლოდ პატარებისთვის არ იწერება, ზღაპრები დიდებსაც სჭირდებათ ცხოვრება, რომ შემსუბუქდეთ და იოლი გახდეს მისი სუსტი ,ქალური მხრებით ტარება.-გაეღიმა მარიამს და დათას ხელი გაუწოდა.
--მადლობა განგების ძალას ამ ლამაზი პაემნისთვის,რომელის სპონტანურად დაგეგმა და ჩვენც სურვილი აგვისრულა. რაც უნდა თამამი არ უნდა ვყოფილიყავ ვერასდროს გავბედავდი შენს პირადულ სივრცეში შემოჭრას მარიამ. მარიამს გაეღიმა.
--ხოდა, რომ მივხვდი როგორი ,,სხარტი და ინციატივიანი ბუნება გვქონდა ორივეს ისევ სასწაულს მივანდე ჩვენი გაცნობა,რადგან თუ ერთმანეთს ვერ გავუგებთ ტყეს და ტბას დავაბრალებთ ,რომ ასე უცერემონიოდ ჩაერივენ ჩვენს ცხოვრებაში. გაეცინა მარიამს და სიცილში დათაც აიყოლია.
--როგორი იოლი ყოფილა ყველაფერი,მე შენ ერთ ჩაკეტილ ქალად წარმოგიდგინე.-იცინოდა დათა.
--მე კი ისეთი რომანტიკოსი მგონიხარ,რომ როგორ მოვერგები შენს ემოციურ და ლამაზ წარმოსახვებს არ ვიცი.-გაეცინა მარიამს.
--ყავას ხომ დალევ მარიამ შეეკითხა დათა .
--რომც არ მინდოდეს მაინც დაცლევ; რადგან, ჩემს ამ ,არც ისე გრძელი ცხოვრების მანძილზე პირველად მთავაზობს მამაკაცი თავის მოდუღებულ ყავას.ინტერესის გულისთვის მაინც დავლევ და როცა ფინჯანს მომაწოდებ გვერდზე გასდექ,რადგან ჩემმა ამბიციურმა
აღტკინებამ უეცრად არ წაგლეკოს .-გადაიკისკისა მარიამმა და დათას მიერ ლოდზე დაგებულ თბილ პლედზე უდარდელი სახით ჩამოჯდა.
ისე უშუალო და აუღელვებელი ,იყო მარიამი თავის ქმედებებში,რომ დათა უეცრად განთავისუფლდა ყოველგვარი შებოჭილებისაგან და
ღიმილიანი სახით შეუდგა ,,ისტორიული "ყავის მოდუღებას.
ისეთი გულღია და თბილი ურთიერთობა ჩამოყალიბდა მათ შორის ,რომ მათი წარსული და წარსულიდან შემორჩენილი ადამიანები ისე გაუფერულდნენ, მათ თვალში და ხსოვნაში აღარავის უხსენენია, არც მანუჩარი და არც მართა,რადგან ორივე მიხვდა მათი არებობა მათ მეგობრობას , მათ შორის არსებულ რომანტიკულ ურთიერთობას ვერაფრით დაჩრდილავდა და ხელს ვერ შეუშლიდა. მთელი დღე ტბის გარშემო ისეირნეს, საღამოს კი სუსხიანი ღამე შუა ცეცხლზე მოდუღებული სურნელოვანი ჩაით გაათბეს. გვიანობამდე ისაუბრეს, მაგრამ არც ერთს არ გახსენენია წარსულის მოგონებებით დაემძიმებინა ეს ლამაზი საღამო.გვიან ღამით ერთმანეთს დაემშვიდობნენ. დათა თავის კარავში დაწვა ,მარიამმა კი მანქანის უკანა დიდი სავარძელი გადმოუშალა, პატარა ბალიში თავთის დაუდო და თბილი პლედი მიაფარა. მარიამი ფანჯარაში ვარსკვლავებით მოჭედილ ცას მიაქცევდა,დათაზე ფიქრობდა და ვერ დაიძინა. ვერ დაიძინა დავითმაც,რადგან ასეთ შეხვედრას არ ელოდა. მათი შეხვედრა უფრო ბობოქარი ჰქონდა წარმოდგენილი,სადაც ყველაფერს იღონებდა და მარიამის გულს
მთლიანად მოინადირებდა.მაგრამ ისეთი მშვიდი და გაწონასწორებული იყო მარიამის ხასიათიც და გრძნობებიც ,რომ ,,თავის მოკვლას" და რაინდულ ასპარეზს არავინ იხოვდა დათასგან. მარიამის დალაგებული და სუფთა ცხოვრება დათასგან მსხვერპლს არ ითხოვდა.
მეორე დილით დავითი ბაბის ყეფამ გააღვიძა და კარვიდან გამოვიდა. მარიამს მოსიყვარულე ცოლივით აენთო ცეცხლი და საუზმეს და ჩაის ადუღებდა. გაეღიმა,რადგან ფრთიანი ფრაზა გაახსენდა ,,ცოლი ოჯახში, ოჯახურ სითბოს და კერიაზე ცეცხლს ინახავს"-ხოდა არ შევცდი ე.ი მივაგენი ჩემი ოჯახის დიასახლისს და შვილების დედას .თბილად გაეღიმა და ბაბის დაუძახა,რომელიც უკვე დიდი ხანია მისკენ იხედებოდა.მარიამმა მისკენ გამოიხედა,მიესალმა და ლამაზად გაწყობილ სუფრაზე მიიპატიჟა.დათამ ღრმად ჩაუსუნთქა ტყის სუფთა ჰაერი და თავის ბედნიერებისკენ ნაბიჯი გადადგა.
გაგრძელება იქნებ
თამარელა
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Комментарии 1