----
Ба нафароне ки шикоят аз сахтии рузгор, ба камбудиҳо, ба дарду ранҷҳо ва ба нафароне ки ҳоҷате доранд, мушкиле дар кору зиндагиашон пайдо шудааст – ин навиштаҳо бароятон ин шо Аллоҳ муфид хоҳад буд.
Аммо пеш аз овардани далелу мақсуд ман ба шумо ёдрас карданиам ки танҳо Аллоҳ аст ризқдиҳанда, кушоиши кор ато кунанда, шифо диҳанда, бахт диҳанда- хулас тенҷию амонат бар бандагон диҳанда!
Акнун бармегардем ба асоси мавзуи овардаам. Ҳаркиро ҳоҷатест, мушкилест, бемориест гар аз сидқи дил аз Аллоҳ бипурсад –донад ки ин шо Аллоҳ у муваффақ мегардад.
Чун Расули Акрам (ﷺ) дар ҳадиси мубораки худ аз ваъдаи Аллоҳи Меҳрубон хабар медиҳад ки:
- «Ба дурусти, ки Парвардигоратон бораҳм ва Карим аст, раҳмаш меояд ба бандае, ки чун дасташро ба суи У (бо дуову тазарруъ) бардорад ва сипас дастони уро холи баргардонад»! Абу Довуд (1488); ат-Тирмизи (3556); Ибн Моҷаҳ (3865), ибни Ҳоҷар гуфтаанд: ҳадис саҳеҳ аст.
Акнун боз ҳам донед, ки асбоби қабули дуои банда вобаста хоҳад буд аз тоату ибодату аъмоли хайри доштааш. Гар бандаи «содиқ» бошем «козиб» не- ин шо Аллоҳ дасти ба дуо бардоштаи мо холи баргардонда нахоҳад шуд.
Чун Аллоҳ худ ваъда намуда, ки:
- «Ман шарм медорам дастеро ки бо умед суи Ман бардошта шавад холи баргардонам»!
Он Ҳазрат (ﷺ) ҳамчунин фармудаанд:
-« Ҳар мусалмоне ки аз Аллоҳ (ҷ.ҷ) ҳоҷат бихоҳад ва дар он ҳаромкардаи У (ҷ.ҷ) набошад ва ё байни хешу табори силаи раҳм канда нашавад- пас донад ки Аллоҳ (ҷ.ҷ) ба у аз се якеро медиҳад:
-«ё ҳоҷаташро бароварда гардонад, ё он ҳоҷаташро захираи охираташ гардонад, ё аз ъамали баде ё офате наҷоташ диҳад ки баробари ҳамон ҳоҷати дар дуъо хостааш бошад»! Ат-Тирмизи (3573); Аҳмад (11150).
Бандагони СОДИҚ нафаронеанд, ки ҳар он чи Аллоҳ фармуд бо он амал менамоянд, тоату ибодат менамоянд, аз моли доштаи хеш ба қадри имкони дошта хайру саховат менамоянд, ба волидайну хешон ва пирону маъюбону муҳтоҷон неки менамоянд.
Аммо «Козиб» нафаронеанд, ки худро Мусалмон танҳо дар забон медонанд ва аммо аз тоату ибодату хайру саховат дуранд. Ин тоифа мардум танхо ба ном «Мусалмонанд»- аммо ҳеҷ амале аз фармудаҳои Илоҳи надоранд! Гар аз тоату ибодат онҳоро пурсанд- баҳонаву дуруғи зиёде меоранд!
-------- СИРИ КУШОИШ ДАР ЧИСТ?:
Имруза яке аз сирҳое ки мехоҳам ба шумо бародарону хоҳарони Имониам онро ёдрас намоям ин ҳадиси муборакаи Расули Акрам (ﷺ) аст, ки фармудаанд:
-«Касе ба ман як салавот бифиристад, Худованд ба у даҳ салавот мефиристад ва аз у даҳ хатояшро маҳв месозад ва барояш мартабаашро даҳ дараҷа баланд мебардорад» (Муслим).
Дар китоби «Асрор уль Аброр» низ ба чунин мазмун омада:
«Расули Акрам (ﷺ ) мефармоянд ки:
- «Касе ба ман як салому дуруд бифиристад, Аллоҳи Бузург ба ивазаш даҳ салому дуруд ба у бифиристад. Ба ивази якеи ин дуову дуруде, ки Аллоҳ ба ин банда фиристод у аз гуноҳ пок шавад ва аз Ҷаҳаннам наҷот ёбад. Дуову дурудҳои боқимонда барои ин банда дар корҳои дунёву охират мадад намоянд»!
Касе, ки каме Имонаш заиф аст чун ин мисраҳоро мехонад ба ҳайрат меояд ва шояд бовар ҳам накунад. Пас барои ин мардумон маъниву пайдоиши саломро хоҳем овард.
Аз Абуҳурайра (р) ривоят шудааст, ки Расули Худо (ﷺ) фармуданд:
-«Вақте Худованд Бобои Одамро (Алайҳисалом)- ро халқ кард ва дар вуҷудаш руҳро дамид, уро атса омад ва у (АлҳамдулиЛлоҳ) гуфт ва Худованд дар ҷавобаш (ЯрҳамукаЛлоҳ) гуфт.
Пас Худованд фармуд:
-«Эй Одам! Ба назди он фариштагоне, ки дар он ҷо нишастаанд бирав ва ба онҳо (Ассалому Ъалайкум) бигу. Ҳазрати Одам (АлайҳисСалом) ба он ҷо рафт ва ба фариштагон (Ассалому Ъалайкум) гуфт ва фариштагон дар посухаш:
-«Во ъалайкумусСалом ва РаҳматуЛлоҳи ва Баракотуҳу» гуфтанд.
Сипас аз он ҷо баргашт ва Худованд фармуд: «Аз ин руз сар карда, ин аст Саломи ту ва Саломи фарзандонат».
Аз ин ҷо маълум гардид, ки Худованд ба Одам (АлайҳиСалом) амр кард, ки ба фариштаҳо салом бигу ва аз ҳамон замон то имруз салом байни тамоми мардум роиҷ гардидааст.
«Аз пайғамбари Худо (ﷺ) суол карда шуд:
-Ай пайғамбари Худо! Кадом Ислом беҳтар аст?
Пайғамбар (ﷺ) ҷавоб доданд:
-«Беҳтарини Ислом ҳамонест, ки бар мискинҳо таъом бидиҳи ва салом бидиҳи бар касе, ки мешиноси ва бар касе, ки намешиноси». (Рови Абдуллоҳ ибни Умар)
«АС-САЛОМ» яке аз номҳои Аллохи Бузург аст ва маънои пурраи он танҳо аз мусбат аст:
-«Сулҳу оштӣ, дуруд, саломати, пок будан аз айбу нуқс, итоат, хайру хуби» ва ғайра таманно намудан бар нафаре ки Салом дода шуд.
Акнун мо Мусалмонон мутмаинем, ки дуои волидайн, дуои пирон, дуои олимон нисбати мо қабул хоҳад шуд - ҳамин тавр не?
Пас агар бар мо АЛЛОҲИ БУЗУРГ ХОЛИҚИ АРЗУ САМО Салом бифиристад- яъне бар мо хайру неки бихоҳад медонед оқибаташ чи мешавад?
Зиндагии нафаре, ки Аллоҳ худ ба у некиҳои дунёву охиратро таманно намуд «Гулистон» хоҳад шуд! Чун У-ст атокунандаи ин ҳама некиҳо- ва У-ст Холиқи ин ҳама.
Он ки Аллоҳи Мутаъол бар нафаре, ки ба Ҳабибаш (ﷺ) як салавот фиристад дар ивазаш 10 салому дуруд ба у аз ҷониби Аллоҳи Бузург гардонида мешавад ана ҳамин маъниро дорад бародарону хоҳарони Имониам!
Ин ваид ба ивази як салавот даҳ Салому дуруд аз ҷониби Аллоҳ аст-акнун худ донед ки нафаре даҳҳо салому дуруд бифиристад- чи қадар Аллоҳ ба у сулҳу тенҷи, саломативу баракатҳо таманно хоҳад намуд!
Пас мо Имон дорем, ки ба ҳар ки Аллоҳи Мутаъол некии дунёву охиратро бихоҳад ҳеҷ гоҳ у хор нахоҳад шуд- балки дар ин дунёву охират Аллоҳ худ ин бандагонро некиҳо ато хоҳад кард.
---///---///--- АММО АФСУС:
Баъзе нафароне ҳастанд ки замоне ҳочате доранд ва ё мушкиле болояшон омад ба дуруғу бофтаи мардумон, куфру щирки фолбинон бовар мекунанду пайрави мекунанд- аммо ин далелҳои қави аз Қур'ону аҳодиси Набавиро не!
Ва ё аз ин ояву аҳодис нафарони хоҷатдор бисёриашон бехабаранд ва нафарони ғараздор, ки имруз мутаасифони муллои сари қабршинанд аз ин далелҳои шаръи ба онон хабар намедиҳанд!
Балки ғараз доранд ва умед аз пулу моли ин нафарон карда онҳоро ба суи бофтаи худу дигарон ташфиқ мекунанд.
Ин ҳамон нишонаҳои аз наздик шудани қиёмат аст ки:
- Мардум аз Қур'ону суннат дур мегарданд ва аз баъзе муллову пешвоёни дуруғгуй пайрави менамоянд. Пас мебини ки ин тоифа нафарони ғараздор ба касе ки ҳоҷату мушкили дорад ба ҷои аз Қур'ону аҳодиси Набави маслиҳат диҳанд аз дуруғу бофтаи худу нафаре мефармоянд ки:
- Гар ҳоҷату мушкиле доред, бахт надоред, фарзанддор намешавед ва ғайра ба фалон зиёратгоҳ пулу мол баред. Муллои он макон нишаста пулу моли шуморо гирифта ҳоҷати шуморо ба он Азизи Худо мерасонад то у ба Аллоҳ расонад!
(Гар пулу мол набаранд касе суи онҳо нигоҳ намекунад).
Ва ё қисми дигаре ба дигар мазмун мегуянд ки:
- Шумо гар пулу гову мол бурдед муллои он макон нишаста пулу моли шуморо гирифта он Азизи Худора «васила» карда бароятон дуо мекунад то ҳоҷати шумо бароварда гардад, фарзанддор шавед, бахтатон кушода шавад ва ғайра.
Аммо ҳеҷ далеле аз Қур'ону суннат надоранд- балки инро фалон мулло мегуяд гуфта мардумро дуруғ мекунанд то ҳар чи зиёдтар пулу мол биёранд.
Дар асл ман Валлоҳ, Биллоҳ, Таллоҳ аз «васила» ва ё «тавассул» хабар дорам ва тибқи Қур'ону Суннат бо далел мегуям:
- Дар мавзуи «тавассул» танҳо васила кардани олими зинда, дуои олиму устодон, дуои волидайни зиндаву ҳаёт, дуои мусофир ҳеҷ шакке нест. Ҳамчунин васила кардани аъмоли неки худ, ояҳо, далели саҳеҳ дорад ки бешак қабул аст!
Мисоли ҳадиси боло бубинед ки:
- Мо гар дуову дуруд ба Расули Акрам (ﷺ) фиристем ин аъмоли неки мо аст ва он василаи наздики ва ризои Аллоҳ хоҳад шуд! Далел ҳадису ояҳои дар боло овардаам!
Фариштагоне муваззаф будаанд то ин салому дуруди моро ба Расули Акрам бирасонанд ва аз ҷониби Аллоҳ ҷавоби онро расонанд. Чун Аллоҳ онҳоро ин вазифаро фармуда!
Пас ба василаи ин салавот ваъдаи Аллоҳ аст ки мо аз ҷониби Аллоҳ дуову дуруд дарёфт хоҳем кард! Дигар васила ин рузаҳои мо, зикрҳои мо, тоату ибодати мост, ҳар хайру некии кардаи мост!
Аммо ин дуруғгуён бофтае доранд, ки:
- Мурдаҳои солеҳ ҳарчи гуем худ «бе воситаи фариштагон» мешунаванд ва ба Аллоҳ мерасонанд! Ё ки:
- Ба василаи ин мурдаҳои солеҳ Аллоҳ ҳоҷатҳои моро бароварда мегардонад. (албатта агар пулу мол оварда бошем барои муллои назди қабр нишаста.)
Моро Расули Акрам(ﷺ) намегуяд ки «ман васила мешавам» - балки ба василаи салавоти фиристодаатон Аллоҳ бар шумо дуову дуруд хоҳад фиристод! Инҳо бошанд мегуянд ки «мурдагони солеҳ» худ васила мешаванд!
Нафароне, ки тавассул бар мурдагонро дуруст медонанд ва он нафароне, ки дар сари қабрҳо кат монда пулу мол ғун медоранд чунин далел пеш меоранд ки гуё ҳазрати Умар (р) дар замони хилофаташ «тавассул» бар мурдагон худ кардааст. Аммо ин чунин нест!
Балки ҳазрати Умар (р) тавассул бар Паёмбар (ﷺ ) ва оли уро замони ҳаёт буданашон дуруст гуфтаанд.
Мисоли тавассул дар замони хилофати Умар (р):
!! «Дар замони хилофати ҳазрати Умар (р) хушксолии сахте шуд. Мардум бо сарварии ҳазрати Умар (р) ба биёбон баромаданд ва намоз хонда дуо намуданд.
Ҳазрати Умар (р) аз ҳазрати Аббос (р) амаки Расули Акрам (ﷺ ) талаби дуои намуду гуфт:
-« Илоҳо! Замоне, ки хушксоли меомад Расули Акрам (ﷺ ) ҳаёт буданд мо ба у тавассул менамудем ва у дуо мекарду Ту бар мо борон ато менамуди. Ҳоло мо ба амакаш Аббос (р) тавассул мекунем то дуо намояду Ту бар мо борон ато намои»!
Пас мардум ба сари қабри Расули Акрам (ﷺ ) неву- балки ба биёбоне баромаданду намози нофила хонданд ва ҳазрати Аббос (р) дуои борон кард.
Аз тарафи худ ҳазрати Аббос (р) чунин дуо намуда ки:
-«Илоҳо! Мо медонем, ки ин офатро ба сабаби гуноҳонамон равон намуди-пас барои дур шудани офат тавбаи мо мебояд. Мардум аз сабаби хешии ман ба Ҳабибат (ﷺ) маро восита (тавассул) намуданд то суи Ту дуо намоям. Пас дастони пур аз гуноҳи мо ба суи Ту бозанд, руйҳои мо бо тавба ба суи Ту гаштаанд то ……..»
Ҳоло ҳазрати Аббос (р) дуои хешро итмом накарда шамоли сахте хесту борон бо шиддат рехт.
Аз ин чи бармеояд:
-Яъне «тавассул» бар Паёмбар (ﷺ) замони ҳаёт буданаш ва олу авлоди у далел дорад – аммо на пас аз марги онон. Имрузҳо мо ба назди олиму бузургон ва волидайн меравему аз онҳо дуои хайр мепурсем. Ин ҳам тавассул ба ин нафаронест ки ҳаётанд- на мурдагон!
Гар ин амал дуруст мешуд ҳазрати Умар (р) ва ҳазрати Аббос (р) мардумро на ба биёбон –балки ба сари қабри Он Ҳазрат (ﷺ ) мебурданду дуо мекарданд! Гар ин дуруст мешуд- миллионҳо хабару ривоятҳо пас аз он руз бар мо мерасид ки:
- Фалон саҳобагон (ном ба ном) ва ё соҳибмазҳабону олимони Исломи ба сари қабри Он Ҳазрат (дуову дуруд ба у) рафта бар у тавассул кардаанд. Аммо хабаре чунин нест!
Балки якчанд далеле шубҳаноке ки меоранд:
- «Марде рафта будааст ва тавассул намудааст», «Мегуянд як нафар рафта Он Ҳазратро васила кардааст» ва ғайра. «Як олиме хоб дидааст ки….»
На ном аз онҳо гирифта мешавад- ва на муаррихону муҳаддисон дар китобҳои худ бо чунин мазмун ҳадис оварда! Танҳо хабарҳои шубҳаноку бе далел!
Мисоли одди: Мо ҷамоат хондани Намози Таровиҳро аз замони хилофати ҳазрати Умар (р) медонем. Пас ин хабарро ҳама мусалмонон қабул доранд ва пайрав ҳам ҳастанд- ғайри як каме!
Вале тавассул намудани «мурдагони солеҳ»-ро барьакс ҳама мусалмонон қабул надоранд чун далелу ҳуҷҷат надорад - ғайри як гуруҳи ночизе , ки шояд аз он қабри мурдагон барояшон пулу моли «бе дарди миён» насиб мегардад!
ИСЛОМ ИН ПАЙРАВИ АЗ ҚУР'ОНУ СУННАТ АСТ-ПАС ҶАВОБИ ИН МАС'АЛАҲО БОЯД АЗ ҚУР'ОН ВА АҲОДИСИ НАБАВИ БОШАД.
Афсус аз он чи ки далели қави аз Қур'ону суннат дорад (мисли намозу дуои шаб, зикрҳо, дуоҳо) имрузҳо он дуруғгуйҳо таъкид намекунанд- балки он бофтае ки ҳеҷ далели шаръи надорад аз ҷониби ин нафарон ба мардуми ҳоҷат дошта таъкид ба таъкид фармуда мешавад.
---//---//---//---// ---//---//---//
ДАВОМИ МАВЗУ:
Ман боз такрор менамоям, ки барои ба ин некиҳоро соҳиб шудан пеш аз ҳама аввал тоату ибодат, «Ихлосу боварии комил», хайру неки мебояд! Дар ин масалаҳо эҳтиёт бошед- то танҳо тибқи Қур'ону суннат амал намоед. На аз он чи ки ҳеҷ далели шаръи надорад!
Ин аст яке аз сирҳои кушоишу осоиш барои мо бандагони содиқ! Аммо мо бояд донем, ки чунин дуоҳову зикрҳое, ки пас аз намозу руза ва Ҳаҷ бар нафари бо он забону дили хешро машғул месозанд ва он сабаби РИЗОИ АЛЛОҲ ва аз ҷониби У ба чунин бандагон кушоишу осоиш хоҳад омад зиёданд:
-«Ло Илоҳа ИллалЛоҳ», «СубҳонаЛлоҳи ва Биҳамдиҳи –Субҳоналлоҳиль Азим», «Ло ҳавла ва ло қуввата илло Биллоҳ», «Астағфируллоҳ», «Алҳамдулиллоҳ», «Субҳоналлоҳ», «Аллоҳу Акбар» ва ғайра номҳои Бузурги Аллоҳ ва калимаҳое, ки асбоби ба даст овардани Ризои Аллоҳ хоҳанд буд!
Пас дар қатори салавот ба Расули Акрам (ﷺ ) ҳамчунин дигар зикрҳову номҳои Аллоҳро ҳама рузу соат дар забону дошта бошед- чун Аллоҳ дуои бандаи «ЗОКИР»-ро бе шак қабул хоҳад кард!
Аммо: - Ай нафаре, ки имруз ба Расули Акрам (ﷺ) салому дуруд нафиристодаи ин мисраҳоро низ бихон:
Ҳатто Ҷабраили Амин (Алайҳиссалом) бо он қудрату бузургие, ки Аллоҳ ба у ато намуда ба Расули Акрам (ﷺ) саловот мефиристад- чун Аллоҳ уро муваззаф намуда!
Вақте ки ин хабар ба Расули Акрам (ﷺ) расид саҷдаи шукронаи тулоние намуд. Абдураҳмон ибни Авф (р) чунин хабар медиҳад ки:
- «Назди Расули Акрам (ﷺ) омадам дар ҳоле, ки дар саҷда буд. Чун саҷдаи тулоние кард сипас гуфт:
-« Ҷабраили Амин (А) наздам омад ва хабар овард, ки –« Касе ба ту салавот бифиристад ман ба он нафар салавот мефиристам. Ва касе ба ту салом фиристад, ман ба у салом мефиристам».
Сипас РасулаЛлох (ﷺ ) гуфт: Пас барои шукронаи Аллоҳ саҷда кардам»!
Бубинед, ки ба он нафаре,ки ба Ҳабиби Аллоҳ салому дуруд мефиристад дар ҷавобаш Аллоҳу фариштааш Ҷабраили Амин (А) ба ин нафар салому дуруд хоҳад фирист! Яъне Ҷабраили Амин (Алаҳиссалом) низ ба ин нафар дуои хайр ба суи Аллоҳ хоҳад кард!
Мову шумо медонем, ки чи дараҷае назди Аллоҳи Мутаъол дорад ин фариштааш Ҷабраили Амин (А)! Ин Фариштаест, ки бар Паёмбарон ваҳй меовард, суханони Аллоҳро меовард, фармонҳои Аллоҳро меовард- ва низ ҷавоб мебурд!
Пас донед, ки ҳар замоне ки Ҷабраили Амин (Алайҳиссалом) бар бандае суи Аллоҳ дуои хайр намуд Ин шо Аллоҳ дуои уро Аллоҳ қабул хоҳад кард ва ба ин банда некиҳои ин дунёву охират ато хоҳад кард!
Ҳаргиз ин амалро аз даст мадиҳед ки вақто номи Расули Акрам (ﷺ) гирифта мешавад дар ҷавоб дарҳол салавот бифиристед! Чун ваъдаи Аллоҳу Расулаш ҳаст, ки ин салому дуруд ба Расули Аллоҳ (ﷺ) хоҳад расид ва албатта ҷавоби он низ аз ҷониби Аллоҳ ба шумо хоҳад омад!:
Расули Худо (ﷺ)' мефармоянд:
-«Дар ҳақиқат барои Худованд дар замин фариштаҳои сайёҳе аст, ки саломи умматамро бароям албатта мерасонанд». (ривояти Аҳмад' )
Яъне ҳар ки аз «сидқи дил» бар Расули Акрам (ﷺ) салому дуруд мефиристад донад ки он салому дуруд бе ҷавоб нахоҳад монд.
Чун он фариштагон вазифадоранд ҷавоби салому дуруди фиристодаашонро ба уммат аз ҷониби Аллоҳи Мутаол расонанд.
Пас ҳар киро салому дурудаш ба Ҳабиби Аллоҳ (ﷺ) ки расид- донад ки у дар дунёву охират БиизниЛлоҳ муваффақ хоҳад шуд!
Чун бар ин банда худи Холиқи Арзу Само некиҳои дунёву охиратро таманно хоҳад кард! Таманно ки кард- ато кардан ҳам дар Яду Қудрати У-ст!
Аллоҳи Мутаъол мо бандагонашро «Шокир», «Обид» ва «Зокир» гардонад ва ҳама некиҳои ин дунёву охиратро барои ҳар яки мо Мусалмонон арзони ато фармояд...
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Комментарии 1