Ҳеч донӣ, ки ба фарзанди Паёмбар чӣ гузашт,
Нури ду дидаи Фотимаву Ҳайдар чӣ гузашт.
Яке дар заҳр шуда сабз, яке сурх ба хун,
Ки з-ошуби ҷаҳон бо ду бародар чӣ гузашт.
Сари шаҳзода ба зулм аз тани у гашт ҷудо
Ғарқи хун шуда олуда, ба ахгар чӣ гузашт.
Чашми шаҳлош ба хунрези гулу пушида,
Аз ғами чарх ба он покизагавҳар чӣ гузашт.
Руйи рухсорааш аз хуни шаҳодат гулгун,
Ба расулзода ба дунёи ситамгар чӣ гузашт.
Хати сабзиши ғам аз он водии бесабз чӣ дид,
Ҳоли ду гесуйи мушкини муанбар чӣ гузашт.
Ташналаб, холӣ шикам, рафт ба сад ҳасрати дил,
Ҳалқ покаш ба чафо дар дами ханчар чӣ гузашт.
Дар ғами мотами у ҷумлаи азвоҷи ҳарам,
Монда сарсони биёбон шуда, бар cap чӣ гузашт.
Эй Ҷунун, шуй зи дунё кафи уммеди вафо,
Ки аз ин ғамкада бо зуррияи Сарвар чи гузашт.
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Комментарии 1