саксыз гына,
кактым синең
күңел капкаң.
Ә үзем бит беләм:
минем өчен
бу капканы
хуҗа күптән япкан…
Үҗәтләндем:
«Ачтырырмын барыбер!
Яшьлектәге төсле яндырырмын,
көйдерермен тагы бер!»
Ачтың… Танымадың…
«Уз», – диеп тә ялынмадың.
Ә минем бит килде
кулларыңа кагыласым,
назлы итеп,
муеныңа сарыласым…
Әрсезләндем, кактым кабат:
«Искә төшер! Хатирәңне яңарт!»
Җавап бирдең:
«Сөйдем…
Яшьлегемдә синең өчен
яндым-көйдем…
тик син…
минем белән артык мавыктың…
ә мин…
яралардан яңа савыктым…»
Үссүзләндем кабат-кабат:
«Тагын ярат! Тагын ярат!»
Елмайдың…
«Ә бу безгә кирәкме?
Кайсы өстен:
акыл? Әллә йөрәкме?»
Тынып калдым…
Кире борылдым…
Барыр сукмагымны тапмадым…
Ә син…
Карап калдың…
Ә капкаңны…
Ә капкаңны никтер япмадың…
Ландыш Габдрахманова
#укы
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Комментарии 1