Сол байдың қиындық дегеннің не екенін, ақша жетіспеу дегеннің не екенін білмей шолжаң өсіп келе жатқан ұлы болса керек. Бір күні әлгі бай ерке баласына ақша жоқ жердегі өмірді өз көзімен көрсетпек болып қаланың шетінде тұратын кедей шаруаның үйіне келіпті дейді. Ол үйде біршама уақыт тұрақтап кері қайтады. Қаланы бетке алып келе жатқан жолда әкесі ұлынан:
- Балам, бұл сапарымыз саған ұнады ма? - деп сұрайды
- Ұнады - дейді бала
- Ендеше айт, не көрдің, не байқадың, не түйдің? - дейді әкесі
Бала болса аз-кем ойланып отырып:
- Әке, біздің үйде бір ғана ит болса, мына үйде төрт ит бар екен. Біздің үйде бақтың ортасында ғана хауыз бар, ал бұлардың үйінің артында ұшы-қиыры жоқ терең көлдері бар екен. Біздің аулада түнде шамдар ғана жанып тұрады, ал бұлардың түнінде аспанда сан мыңдаған жұлдыздар жымыңдап жарқырап жарық сыйлап тұрады екен. Біздің үйіміздің жер көлемі шектеулі, әрі тар, ал бұлардың кең дариядай көсіліп жатқан сайын даласы бар екен. Біздің үйімізді шатырмен таласқан суық тас қабырғалар қорғайды, ал бұлардың тас қамалы болмаса да қорғайтын достары көп екен, мен осыны түйдім- депті...
Баласынан мұндай сөз күтпеген әкенің жүрегі қарс айырылады, көмейіне өксік тығылады.
Осы сәтте баласы терең күрсініп:
- Әке, анығында ең кедей адамдар олар емес мына біз екенбіз, мен осыны ұқтым - деген екен...
Кейде бала деп сөзіне, түйсігіне мән бермей жатамыз. Адам болар ұлдың арқа - басы кең келетінін, Адам болатын баланың алысқа қарап, тереңнен ой зерделейтінін ескере бермейміз...
Орыс тіліндегі бейнежазбаның желісі бойынша жазылды
(с) Жаған-Бегім БӘКІРҚЫЗЫ
Присоединяйтесь к ОК, чтобы посмотреть больше фото, видео и найти новых друзей.
Комментарии 2