Эми гана алты жашка толгон уулумдун берилип сүрөт тартып жатканын көрүп жанына бардым:
-Уулум, эмненин сүрөтүн тартып жатасың?
-Сизди, апамды жана өзүмдү- деп сүрөттү мага карматты.
Сүрөткө көңүл бурсам, өзүнүн жана менин жүрөгүмдү кара өң менен боёптур.
-Уулум, жүрөк кызыл менен боёлот. Мына бул калем менен боёш керек.
-Мен билем.
-Анда неге кара өң менен боёдуң?
Ал мени айыптуу карап:
-Чоң апамдын айтышынча башкаларды ыйлаткан адамдардын жүрөгү кара болот экен. Сиз кечээ апамды ыйлаттыңыз, го?-деди.
Уулумдун сөздөрүнөн, кечээ күнү дилкаралык менен аялымды урганымды эстеп, уялып кеттим. Ошентсе да, сөздү буруп:
-Анда өзүңдүкүн неге кара менен боёдуң? Же сен да бирөөнү ыйлаттыңбы?
-Жок, мен эч кимди ыйлаткан жокмун. Сиз дайыма айтасыз го: «Сен кудум мага окшош болушуң керек» - деп. Ошон үчүн карага боёдум…
Өзү билип билбеген абалда атасына сабак берген уулумду боорума кысып жатып, оозумдан бул сүйлөм кантип чыгып кеткенин байкабадым:
-Атаңа окшобо, уулум…
🌱Атанын өз балдарына кылган эң чоң жакшылыгы-алардын апасын сүйүүсү.
🌱Бала айтканды эмес, көргөнүн кылат. Үлгү болуңуз.
🌱Ата-эненин балага калтыраар эң жакшы мурасы- берген тарбиясы.
Присоединяйтесь к ОК, чтобы посмотреть больше фото, видео и найти новых друзей.
Комментарии 76