Ёсць. Будзе…
Голас Веткаўшчыны, 26.11.2012
22 лістапада ў гімназіі г. Веткі, 23 лістапада ў Хальчанскай базавай школе ў межах кампаніі “Будзьма беларусамі” адбыліся літаратурныя святы “Разбітае сэрца” — «Жывая мая душа”, прысвечаныя 82-й гадавіне з Дня нараджэння класіка беларускай літаратуры Уладзіміра Караткевіча. “У бездарожжа для тых, каму шчасціць, дагарае ўначы маё сэрца…” — на гэтых ды на шматлікіх іншых радках вершаў, паэм, аповесцяў, раманаў, створаных Уладзімірам Караткевічам, выхоўваюцца тыя беларусы, хто “ўзводзіць — нясцерпна далёкі — храм наш агульны і светлы”.
“Разбітае сэрца” — верш у прозе, напісаны пісьменнікам у красавіку 1956 г.: “— Я нідзе больш не сустракаў цябе, маленькая кветка, і таму для мяне ты такі ж самы сімвал бацькаўшчыны, зямлі майго кахання і труны маіх дзядоў, як бусел, як зубр, як сінія вейкі пралескі-любкі.”
“Разьбітае сэрца”, “вольная паласа”, “драбнічкі”, “вульлейкі накрытыя” ды інш. — у 1920-1940 гг. такія назвы давалі ўзорам тканых ручнікоў жанчыны в. Нісімкавічы Чачэрскага раёна. Менавіта тут недзе ў 1880-1890 гг. сустракаліся Васіль Юльянавіч Грынкевіч (нар. у 1861 г.) і Ганна Францаўна Пашкевіч, дзядуля і бабуля Уладзіміра Караткевіча. У лісце да Максіма Танка за 27 мая 1956 г. Уладзімір Караткевіч, згадваючы, што ад свайго дзеда ён пачуў легенду “Маці Ветру” пра Крычаўскае паўстанне 1743-1744 гг., так пісаў далей пра яго: “Які гэта быў цікавы чалавек!.. Менавіта ад яго я палюбіў прыроду, гісторыю (ён калісь рабіў раскопкі курганоў і шмат чаго іншага распавядаў), навучыўся лавіць самоў на “квок”. А якія ён распавядаў легенды!..”
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Комментарии 3