ҚИСМАТ
Шаҳноз рӯи ҷойнамоз нишаста буду бо гӯшаи рӯймол нами чашмонашро пок карда, аз Худои мутаол илтиҷо ме-кард:
«Худовандо, ягона давлат, умеду орзую ормон, имрӯзу фардои ҳаётамро аз ман ҷудо накун. Чашми душманонро кӯр бисоз. Бигузор, Қатраакам бо ман бимонад. Охир, дар дунё ман ба ҷуз ӯ каси дигар надорам. Шукронаи фарзандони па-дар, аммо ҳар кадом бо хонаву дари худ саргардон. Дар ин дунё насибам як Қатра аст, бигузор бо ман бошад. Мехоҳам Қатраам дарё шавад, номбардори модар бошад. Худоё, садо-ямро бишнав!»
* * *
Шаҳноз баъди хатми донишкадаи олӣ ба зодгоҳаш ба кор омад. Духтари фаъол, ташкилотчӣ, дидадаро ва хушсухан буд. Дар куҷое, ки кор кунад, бо ҳамкорон зуд унс мегирифт ва дӯстдоштаи атрофиён мешуд. Баъди дар мактаб каме кор кардан роҳбари ҷавонони нохия интихоб шуд. Шаҳноз бо ташкилу гузаронидани чорабиниҳои шавқовари тарбиявӣ дар байни ҷавонон ба зудӣ соҳибобрӯ гашт. Атрофиён ӯро дӯст медоштанд, сазовори боварии ҷавонон шуд.
Рӯзҳо сипарӣ мешуданд, обрӯи ӯ на танҳо дар байни ҷа-вонон, балки миёни мардуми ноҳия меафзуд, Вале ҳодисае рух доду ҳаёти ӯро дигаргун сохт: ошиқ шуд, ошиқи шайдо. Девонавор ба касе ошик шуду худ бехабар монд. Шабҳои да-роз мижа таҳ намекард.
«Ин чӣ балое буд, ки ба сари ман омад? Не, не, бояд нагу-зорам, ки ин ҳиссиётамро дигарон фаҳманд. Охир, ман сар-вари ҷавонони ноҳия ҳастам. Онҳо аз ман бояд ибрат гиранд. Чунин рафтор нафрати одамонро бедор мекунад, ба шахсе дил бастаам, ки оиладор аст. Худоё, аз шармандагӣ нигоҳам дор, коре кун, ки ин сир фош нашавад».
Муҳаббати Шаҳноз ба Воҳид зиёда мегашт. Ишқи ҷавонӣ сӯзу соз дорад.
Ду ҷавони аз иштибоҳи хеш ё сарнавишт ба ҳам омада мехостанд иморати бахти худро аз меҳру муҳаббат бисозанд, вале чунин иморатро алаккай Воҳид бо зани дигаре бино карда буд. Самари он муҳаббат акнун ду фарзанди нозани-наш буд. «Офтобро ба домон пӯшонда намешавад» мегӯянд. Дар тамоми ноҳия миш–миш шуд, ки сарвари ҷавонони но-хия бо корманди ҳифзи ҳуқуқ ишкварзӣ мекунад.
Шаҳноз сар боло карда наметавонист. Вале чӣ илоҷ? Ма-гар шуоъи хуршед, мавҷи баҳр, парвонаи гирди шамъ, булбули боғ, оруи болои гул ва табассуми тифлаконро инкор кардан мумкин аст? Ҳаргиз не! Муҳаббат қувваи бузурге бу-дааст.
Дар ҷаласаи ҳизбӣ муносибати ин ду ҷавонро муҳокима ва ҳардуро аз кор пеш карданд.
Сарсониҳои Шаҳноз сар шуд. Ҳеҷ кас сухани ӯро шуни-дан намехост. Ба сӯяш санги таҳқиру маломат меандохтанд. Ӯ нигоҳи маҳкумкунандаи беҳарф, вале ҳазоровои атрофиё-нро дар хуну пӯсташ эҳсос мекард, чунки ҳомила шуда буд. Аз одаму олам ва дунёи рӯшан гурехтан мехост.
Ҷазои ҳизбӣ чӣ буд, ки ҷанҷолҳои оилавӣ сар шуданд. Ҳамсари Воҳид омада, ӯро дар хонааш латукӯб намуд. Ба гуфти худаш, «шарманда кард». Ягона умедаш Воҳид буд, ки меояду ӯро таскин медиҳад. Аммо афсӯс… Шаҳноз бо мӯйҳои канда, сару рӯи харошидаву хуншор мунтазири Воҳид буд. Аз байн се рӯз гузашт, вале ӯ наомад…
Ба суроғаш баромад. Ӯро ёфт, аммо аз он Воҳиде, ки фақат лутфу марҳамат медид ва суханони ширину шаҳдрез мешу-нид, нишоне намонда буд. Дар наздаш ҷавонмарде меистод, ки аз нигоҳи бадҳайбат ва суханони талху пичингомезаш дунё дар назари Шаҳноз торик гашт.
– Маро дигар накоб, фаромӯш накун, ки ман зану фарзанд ва хонаи обод дорам. Ҳеҷ гоҳ хонаамро вайрон, фарзандо-намро ятим кардан намехоҳам, як тори мӯи ҳамсарамро аз ту боло медонам…
Ҳоли ӯ дар хона аз ин ҳам бадтар гашта буд. Нигоҳи таҳқиромези бародар ва янгааш ӯро мекушт. Он оташаки аз меҳру муҳаббат афрӯхтааш акнун гулхан шуда буд, ки Воҳид ба он оби сард рехт. Хонаи ишқаш пур аз дуди сиёҳ гашт ва Шаҳноз дар ин оташи хомӯшгашта дарун–дарун месӯхт. Дар сари ӯ фақат як фикр чарх мезад: «Аз ин шармандагӣ мурдан беҳтар аст».
Посе аз шаб гузашта буд. Шаҳноз аз ҷо хеста, ба ойина наздик шуд. Дар назди ойина шамъ месӯхт. Ӯ ба ойина нига-риста, мӯйҳои парешонашро ба тартиб овард. Ҷавонзане бо рӯи чун субҳгоҳон сап–сафед, чашмони зебои бодомӣ, мӯйҳои абрешим, рухсораҳои чун гули лола, ки аз ҳаячон сурхтар шуда буданд, аз оина ба ӯ бо алам менигарист. Ӯ бо-ри дигар худро ба тартиб даровард, мехост дар лаҳзаи охи-рини ҳаёт ба ин дунё зебо падруд бигӯяд. Аз хонаи хоби худ оҳиста ба ҳавлӣ баромад. Маҳтобшаб буд. Аз таги айвон ре-смони ғафсеро, ки худаш бегоҳӣ тайёр карда монда буд, ги-рифту ба сӯи оғил рафт. Бо дастони ларзон бандро ба гар-данаш ҳалқа карда, дар торикӣ ҷои салма андохтанашро ме-кофт, ки нохост дар батнаш ҷунбишеро ҳис кард. Аввал фикр кард, ки аъзои баданаш ларзид, аммо баъди дуруст му-шоҳида кардан фаҳмид, ки фарзанди ба дунё наомадааш дар батнаш меҷунбад. Магар аз нияти модар огоҳ шуда бошад, ки безобита шудааст?
Ӯро ҳиссиёти ширине фаро гирифт, оҳиста даст ба шикам бурд ва ба худ омад. Худоё, ман чӣ кор карда истодаам? Наход қотили фарзанди худ шуданиам? Аз шарму ноумедӣ нияти худкушӣ кард, аммо ҷон ширинӣ кард, ё меҳри тифл маҷбураш кард, ки ҳалқаи тангшударо бо панҷаҳои чангак-шудааш барканад ва бар қасди марг зиндагиро пазируфт. Ӯ бандро аз гардан бароварда партофт ва гирён попеч ба сӯи хона тохт. Шаҳноз баъдҳо аз фарзандаш миннатдор буд, ба-рои он ки маҳз ӯ нагузошт, ки модараш ба чунин амали нобахшиданӣ даст бизанад.
Худкушӣ гуноҳи кабира аст, мегӯянд, худкушро ҳатто ҷаноза кардан раво нест. То саҳар мижа таҳ накард ва ба худ қарор дод, ки ҳеҷ гоҳ ин фикрро ба сараш дигар роҳ нахоҳад дод.
Рӯзҳои вазнинро Шаҳноз пушти сар мекард. Ӯйи шӯху чақчақӣ, хушсухану хандонрӯй ба зани дамдузду гӯшанишин табдил ёфт. Ба маъракае намерафт, худро аз ҳама канор мегирифт. Теппаҳои пур аз гули ноҳия барояш якранг ме-намуданд. Гӯё табиат боғи орзуҳояшро бераҳмона жолаборон карда буд. Дунё барояш беранг. Дӯстони беҳтаринаш, ки ҳамеша дар гирди дастархонаш буданд, аз ӯ дур шуданд. Мегӯянд, ки дӯстро дар рӯзҳои вазнин мешиносанд. Ӯ ши-нохт ҳамаро. Дигар намехост бо касе вохӯрад, рози дил гӯяд. Дар рӯзҳои вазнин ягона дӯсташ китоб буд. Мехонд, бисёр мехонд. Бо каҳрамонони қиссаҳо хаёлан суҳбат мекард. Аз қиссаҳои хондааш ҳамтақдиронашро меҷуст.
Рӯзҳо сипарӣ мешуданд, давраи ҳомилагии Шаҳноз бо мушкилӣ мегузашт, бисёр асабӣ мегашту фишори хунаш ба-ланд мешуду худро хеле бад ҳис мекард. Духтур тавсия ме-дод, ки дар ҳавои кушод бештар бигардад, фикрҳои бадро аз сар дур бисозад. Дар боби сиҳату саломат таваллуд шудани фарзанд фикр кунад.
Нуҳ моҳу нуҳ рӯз гузашт. Бо умед ба Воҳид занг зад:
– Воҳидҷон, вақти таваллуди фарзанд наздик аст, Салома-тиам бад, метарсам, ки сари фарзанд наравам. Аз ту хоҳиш мекунам, агар ба ман ягон ҳодиса шавад, фарзандамонро ба тарбияи худ бигир.
Аз гӯшаки телефон садои хандаи масхараомез баланд шуд:
– Фарзанд мегӯӣ? Тую фарзанди ҳаромии ту ба кӣ даркор?
Шаҳноз дигар чизеро нашунид. Гӯшҳояш кар, чашмонаш кӯр шуданд,чун ба ҳуш омад, худро дар болои кате хобида дид. Ба атроф назар кард ва чанд зани хилъатсафедро дида пурсид:
– Ман дар куҷоям? Бо ман чӣ шудааст?
– Шумо дар таваллудхона, кӯдак таваллуд кардед, акнун бояд истироҳат кунед, – ҷавоб дод духтур ва кӯшиш кард бо ҳамин суҳбатро қатъ намояд.
– Духтурҷон, илтимос, ба ман фарзандамро нишон диҳед, – гуфт Шаҳноз.
Духтур курсиеро гирифт, дар назди бемор нишаст.
– Духтарам, ту давраи ҳомилагиатро бад гузарондаӣ. Ҳамеша асабонӣ мешудӣ, ба ҳамин зоиш бисёр вазнин гузшт. Мо, духтурон, ба ту ҳаёти нав бахшидем, аммо ҳоли кӯдакат вазнин аст. Ӯро пеши ту оварда наметавонем. Сабур бош, духтарам. Ҷавон ҳастию ҳаётат дар пеш аст, дар насибат бошад, фарзанди зиёд таваллуд мекунӣ.
Шаҳноз бегоҳи ҳамон рӯз бо мушкилӣ ба роҳрав баромад. Ба навиштаҷоти пушти дарҳо нигоҳ карда, ҳуҷраи кӯдаконро меҷуст. Духтури навбатдор ӯро дар роҳрав дида:
– Ба шумо ҳоло хестан манъ аст. Ба ҷони худ ҷабр наку-нед,– аз дасташ гирифту оварда ба каташ хобонд.
– Духтурҷон, ман гиряи тифлонро шунида фикр кардам, ки кӯдакам гурусна мондааст. Ӯро сер кардан хостам.
– Фарзандатонро мо худамон сер мекунем. Шумо фикри худро кунед.
Ду рӯз гузашт. Кӯдакро ба наздаш наоварданд. Шаҳноз бетоқат шуда, аз духтур, ҳамшираи шафкат ва ҳатто аз за-ноне, ки утоқи ӯро рӯбучин мекарданд, фарзандашро мепур-сид.
Рӯзи сеюм духтур ба Шаҳноз хабари шум овард.
– Духтарам, фарзандро дидану бағал гирифта макондан дар насибат набудааст. Ҷонашро харида натавонистем.
Фиғони Шаҳноз ба фалак печид. Бо дасти холӣ, сари хам ва бо дили саршори ғам ба хонаи падар баргашт. Бо касе вохӯрдан намехост. Рӯзе ба аёдати ӯ дугонаи давраи до-нишҷӯиаш Чеҳра омада хоҳиш кард:
– Дугонаҷон, ин имтиҳони тақдир буд. Ту ба муҳаббати шахсе бовар кардӣ, ки ба як тори мӯй ва қатра оби дидаат намеарзид. Худатро ба даст гир. Ту савод, қобилияти хуби ташкилотчигӣ дорӣ, ба кор баро. Фақат меҳнат шахсро соҳиби обрӯ ва ҳурмату эҳтиром мегардонад. Вақт давобах-ши ҳама дардҳост. Бовар дорам, ки бахтатро меёбӣ. Рӯзаш мерасаду шахсе барҳақ дӯстат хоҳад дошт.
– Дугонаҷон, аз таънаи мардум метарсам, одамон масхара-ам мекунанд.
Дугонаҳо то як поси шаб суҳбат карданд. Шаҳноз баъди ин суҳбат ба кор баромада саргарми меҳнат шуд. Соҳиби эҳтироми хамагон гардид. Ба ӯ бовар карданд. Аз уҳдаи сан-гинтарин корҳо бо осонӣ мебаромад. Солҳои зиёд дар корҳои роҳбарӣ кор кард.
Ҳамчун зани соҳибҷамол дар ноҳия бисёриҳо дӯсташ ме-доштанд, аммо ӯ ба касе бовар намекард. Номардии Воҳид аз ёдаш намерафт. Ба ҳар мард бо шубҳа муносибат мекард. Қавл дода буд, ки дигар шавҳар намекунад.
Рӯзе дугонааш Чеҳра ба аёдаташ омад. Самимона ҳам-дигарро холпурсӣ намуданд. Чеҳра дар бораи фарзандонаш ва ҳамсари меҳрубонаш нақлҳои аҷиб карда, ба Шаҳноз суо-ломез нигоҳ кард.
– Чеҳра, азизам. Аз зиндагии ту беҳад шодам. Корҳои ман низ бад нестанд. Ташаккур. Ин ту буди, ки ман тарки гӯша-нишинӣ кардам, акнн вақти бекорӣ надорам.
– Азизам, аз ҳаёти оилавиат гап зан,– гуфт Чеҳра.
– Хатое, ки карда будам, бароям басанда аст. Ба ҷинси мард бовар надорам.
– Хато мекунӣ, дугонаҷон. Охир на ҳама чун Воҳид булҳавасанд. Ишқи пок дар рӯи замин ҳаст. Бо муҳаббат ҳаёт зебо аст. Охир зиндагӣ бе фарзанд маъно надорад.
– Чеҳраҷон, синну солам гузаштаасту барои таваллуди мувофиқ нест,-гуфт Шаҳноз.
– Дер нашудааст. Шарт нест, ки худат таваллуд кунӣ. Аз хонаи кӯдакон як тифлакро барои тарбият мегирӣ.
Баъди ин мулоқот дар гӯши Шаҳноз гуфтаҳои дугонааш пайваста садо медоданд. Ӯ тифлаки дурӯзаеро ба тарбият ги-рифта, ба хотири дугонааш Қатра номаш ниҳод. Аз ин ама-лаш шод буд. Агар Қатра хандад, механдид, агар бигиряд, кӯдаквор мегирист. Ҳар рӯз даҳ – дувоздаҳ бор ба хона занг зада, аз ҳоли Қатра мепурсид, кор тамом шудан баробар ба хона метохт.
Табассуму нахустин сухан ва қадамкании тифлак барои Шаҳноз ид буд. Аз бахти баландаш меболид. Баъди но-умедиҳои зиёд дар дили Шаҳноз як шуълаи умед аланга зад. Охир ӯ фарзанд дорад ва ӯро дар хона мунтазиранд! Ин аст шодии зиндагӣ.
Хурсандии Шаҳноз дер давом накард. Рӯзе Қатра аз мак-таб ба хона омаду ба янгааш чизе нагуфта, ба хонаи дарун даромаду баланд гирист. Шаҳноз аз ин огоҳ шуда, баъди фурсате ба хона омад ва суоломез ба дида духт:
– Намедонам,- китф дарҳам кашид келини хонадон.
Шаҳноза ба хона даромада, аз Қатра пурсид:
– Ба ту чӣ шуд, духтарам?
Қатра аз ҷо бархоста аз Шаҳноз пурсид:
– Модари ман кист?
Рӯзи равшан дар назари Шаҳноз шаби тор шуд. Сараш чарх зад. Дилаш бехузур шуд. Қатраро ба оғӯш гирифт ва ҳарду баланд гиристанд.
– Қатраҷонам, инро ба ту кӣ гуфт? Ман модари ту. Калон шавӣ, ҳамаашро мегӯям. Ҳозир ором шав, манам модарат.
Баъди Инро шунидан Қатра модарашро сахттар ба оғӯш гирифт. Ӯ метарсид, ки мабодо касе онҳоро аз ҳам ҷудо ме-созад.
Шаҳноз дар банди фикр гирифтор шуд: Ин ҷудоиандозӣ кори кӣ бошад? Охир ӯ роҳбари яке аз ташкилотҳои калон-тарини ноҳия аст ва имрӯзҳо садҳо корафтода ба ҳузураш меояд, хоҳиши ҳамаи онҳоро иҷро карда наметавонад. Ду рӯз пеш зане аз назди ӯ норизо баромада буд. Бори сеюм бо як кор ба наздаш омада буд. Шаҳноз ба ӯ фаҳмонд, ки аз уҳдаи иҷрои ин кор намебарояд. Қонунро вайрон кардан наме-хоҳад. Пеш аз рафтан он зан гуфта буд:
– Ту қонунро вайрон кардан нахоҳӣ, ман хонаи туро вай-рон мекунам!
Он рӯз Шаҳноз ба суханони ӯ аҳаммият надод. Имрӯз фаҳмид, ки ӯ чиро дар назар доштааст…
Шаҳноз дар болои ҷойнамоз аз Худои мутаол хоҳиш ме-кард:
– Худоҷон, наход як гуноҳи дар ҷавонӣ кардаам тамоми умр маро дунболагир бошад? Илтиҷо мекунам, Қатраамро аз ман ҷудо макун! ...
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Нет комментариев