Вақте хостам зан бигирам бо худам гуфтам бояд духтаре аз хонаводаи камбағал бигирам, ки бо дору надорам бисозаду таваққӯъи зиёде надошта бошад. Барои ҳамин як духтари бисту як сола ба исми Сабоҳат интихоб кардам.
Чизе надошт. Падараш як корманди содда буд. Чеҳраи чандон ҷаззобе ҳам надошту ман ба хотири интихобам хушҳол будам.
Сабоҳат зани зиндагӣ буд. Барояш мегуфтам имшаб равем рестаран?
Мегуфт:
– На, чаро пул харҷ кунем?
Мегуфтам:
– Сабоҳатҷон либосат бихарам?
Мегуфт:
Магар шахсияти одам дар либос аст?
То ин ки барояш ба зӯр якҷуфт ҷӯроби зебо харидам. Ду моҳ гузашт, аммо ҳамсарам ҷӯроби навро напӯшид.
Як рӯз гуфтам:
– Азизам чаро ҷӯроби тозахаридаамро намепӯшӣ? Бо хиҷолат ҷавоб дод:
– Охир ин ҷӯробо бо кафшои кӯҳнаам намешаванд!
Ба зӯр бурдамаш беруну барояш якҷуфт кафши нав харидам.
Фардош, ки мехостем биравем меҳмонӣ, боз кафшу ҷӯробро напӯшид. Барояш гуфтам, ки чаро ту кафшу ҷӯробтаро гузошти дар сандуқу намепӯшӣ?
Ҷавоб дод:
– Охир либосҳоям бо кафшу ҷӯробам мувофиқ нестанд! Ҳамон рӯз як даст либос ҳам барояш гирифтам. Аммо ҳамсарам боз ҳам напӯшид. Далелаш ҳам ин буд, ки ин либосҳо бо дастархони кӯҳна намешавад!
Рафтам дуто дастархони хуб ҳам харидам. Ин дафъа русарӣ хост. Русарро, ки харидам. Дигар чизе каму каср надошт. Аммо ин тоза аввали кор буд! Чун ҷӯробош кӯҳна шуданду пераҳанаш ҳам аз муд афтоду аз аввал шурӯъ кардам ба харидани каму касриҳои хонум!
То ин ки як рӯз дидам, ки таъбаш гирифта. Пурсидам чаро? Гуфт:
– Ин мӯҳо бо либосом мувофиқат намекунад. Қарор шуд ҳафтае як бор биравад ороишгоҳ.
Баъд аз муддате дидам Сабоҳат ба фикр рафта. Ба ман гуфт:
– Асбобу асосияи хуна кӯҳна шудаву бо худамон мувофиқат намекунад.
Ивазкардани асосияи хона содда набуд, аммо ба хотири ҳамсари камумедам ивазаш кардам. Мебелу парда ва мизи ноҳорхӯриву хулоса ҳамаи асосияи хуна иваз шуд. Сабоҳат дар хонаи падараш радио ҳам надида буд, аммо дар хунаи ман шабҳо телевизион медид!
Чанд рӯз баъд аз қадимибудани хунаву касифии маҳалла ҳарф зад. Як як хонаи зебо дар яке аз хиёбунҳои болои шаҳр гирифтам. Аммо ин бор асосия бо хонаи ҷадид мувофиқ набуд!
Дубора асосияро иваз кардам. Баъд аз ду се моҳ дидам Сабоҳат боз ҳам таъбаш хира буд. Пурсидам дигар барои чӣ нороҳатӣ? Тибқи маъмул рӯяш намешуд, ки бигӯяд, аммо як тавре фаҳмонд, ки мошин мехоҳад!
Бо қарзу қавла як мошин ҳам барои хонум харидам. Ҳоло дигар бо он духтаре, ки замоне зани идиали ман буд намешуд, ҳарф ҳам зад! Аз ҳама хушгило хушгилтар буд! Кораш шуда буд ба синамову ороишгоҳ рафтан! Духтаре, ки дигар виски мехӯрд. Мудом зери лаб мегуфт:
– Одам бояд ҳама чизаш бо ҳам мутаносиб бошад!
Аввалҳо намедавнистам манзураш чӣ? Чун каму касре надошт. Хона, зиндагӣ, мошин, асосияву бақияи чизоро, ки дошт. Аммо баъд аз муддате фаҳмидам чизе, ки дар зиндагии Сабоҳатхонум кӯҳнашудаву бо бақия чизҳо мувофиқат намекунад, худам ҳастам!
Маҷбӯр шудам талоқаш бидиҳам. Хонаву мошин ва асосияву ҳарчӣ ки доштам бо худаш бурд. Танҳо чизе, ки бароям монд, ҳамини лақаби «ОСИМИ ҶӮРОБӢ» буд! Як ҷуфт ҷӯроб боис шуд, ки ҳама чӣ за байн равад. Кош дастам мешикасту барояш намегирифтам!
(Баргирифта аз интернет)
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Нет комментариев