Ҳаётнинг ҳар қандай соҳасида (диний ёки дунёвий) муваффақиятга эришган кишилардан бунинг сабабини сўрасанг бир хил фикр айтишади: "Сен аввал ўзингни ишонтир" Бунинг акси, ҳамма соҳада бетавфиқ кишига қарасанг у ўзига "Мен шунақаман" деган қонун қўйиб олган бўлади.
Чунки ҳаёт ақидадан иборат. Сен аввал эътиқод қиласан, сўнг ўша эътиқодга мувофиқ муҳитни ўзинг шакллантирасан.
Аллоҳ эса сенга бу иккисини (эътиқод ва муҳитни) яратиб беради. (Яхши ёмонлигидан қатъий назар) Ҳадиси қудсийда Аллоҳ таоло айтади : "Мен бандамнинг мен ҳақидаги гумонидаман. Агар яхшиликни гумон қилса унга ўша, агар ёмонликни гумон қилса ҳам унга ўша. Энди у истаганини гумон қилаверсин.." (Аҳмад)
Бунда ҳатто "тушларнинг" ҳам роли бор.
Яхши тушларга қараб яхши келажакни, ёмон тушларга қараб ёмон келажакни шакллантирасан.
Юсуф алайҳиссаламни аёл фитналаганда у кишини тўхтатган нарса ёшлигида кўрган тушининг таъвили эди. Аллоҳ таоло айтади: "У (аёл) унга интилди, у (Юсуф) ҳам унга интилди. Агар Роббисининг оятини кўрмагандами..! Ана шу тарзда ундан фаҳш ва мункарни буриб юбордик" (Юсуф.24)
Оятдаги "Роббисининг ояти" бир тафсирида келажакда пайғамбар бўлишини эслаган дейилади. У кишининг ёшлигидаги туши орқали шаклланган бу эътиқоди у кишида пайғамбарга лойиқ муҳитни шакллантирди.
Бунда ҳатто "ўйларнинг" ҳам роли бор.
Мунофиқ Ибн убай Мадинага бош бўлиш ўйида яшар эди. Расулуллоҳ алайҳиссалом ҳижрат қилиб келгач бунга имкон қолмади. Шунда ўша "ўйлар" унда мунофиқлар тўдасига бош бўлиш муҳитини пайдо қилди.
Шунинг учун қуръонда уларни доим "ўйладинглар, ўйладилар, ўйлайдилар" деб зикр қилинади. Уларда бу "ўйлар" нифоқ муҳитини шакллантирди.
Мўминлар ҳақида эса "Роббиларига йўлиқишни ўйлайдилар", "Мен ҳисобимга йўлиқишни ўйлар эдим" деб келтиради. Шунда бу "ўйлар" уларда ўша жаннатга лойиқ бўлиш муҳитини шакллантирди.
Бунда ҳатто "дуоларнинг" ҳам роли бор.
Бир киши дуосида "Аллоҳим мен сендан сабр сўрайман" деди. Шунда Расулуллоҳ айтдилар: "Батаҳқиқ Аллоҳдан бало сўрадинг. Офият сўра!" (Термизий)
Чунки сабр асосан балода керак. Сабр сўраган киши ўзини бало муҳитига тайёрлаётган бўлади. Аллоҳ айтади: "Улар Аллоҳга ёмон гумон қилувчилардир. Ёмонлик айни уларнинг бошига тушувчидир" (Фатҳ.6)
Бунда ҳатто "исмларнинг" ҳам роли бор.
Саид ибн мусайяб айтадилар: Бобомнинг исми Ҳазн (маҳзунлик) эди. Пайғамбаримиз уни "Саҳл" (ҳурсандлик) деб ўзгартирдилар. У эса "Мен отам қўйган исмни ўзгартирмайман" деди. Ўшандан бери бошимиздан маҳзунлик аримайди. (Бухорий)
— Ўзини "мазлум (а)" санаган зулмдан боши чиқмайди.. Ўзини "маҳзун(а)" санаганлар ҳузндан боши чиқмайди.0
— Ўзини "саид (а)" яъни бахтиёр санаган оддий ҳаёт билан ҳам бахтли яшайди.
— Ўзини "шақий(а)" яъни бахти қаро санаган жаннат ҳаётда яшаса ҳам бахт нималигини билмайди.
Расулуллоҳ айтдилар: "Бахт аҳлига бахтлилар амали муяссар (осон) қилинган, бадбахтларга эса бадбахтлар амали муяссар қилинган Амал қилинглар, ким нима учун яратилган бўлса ўшанга муяссар қилинган" (Бухорий)
Аллоҳ таоло айтади: "Оламлар Роббисига ўйинглар нима?" (Соффат.87)
✅@oxirathovlisi
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Нет комментариев