quvonchga to`ldi. Ular farzand
ko`rishdi. Ikkisining ham qalbini
bir
savol kemirardi. Ko`zi... Shifokor
tekshirdi. Mo`jiza! Garchi ko`p
kuzatilsa-da, haqiqiy mo`jiza bu!
Bolaning ko`zlari ochiq, ota-
onasiga
nasib kilmagan etti rang jilosini
ko`rarkan. Endi armon yo`q. Alloh
ularga to`rt muchali sog`lom
farzand
berdi.O`g`illari ulg`ayadi, ota-
onasini
yetaklab bosgan har bir qadami
bilan
olam-olam quvonch keltiradi! Ota
bir
qo`li bilan yoshsiz ko`zlarini artdi,
bir
qo`li bilan esa juftu halolining
qo`lini
paypaslab topdi. Ikkisi ham
sukutga
cho`mishdi. Shu kuni ko`z emas,
qalb
yig`ladi. *** Botirbek shiddat
bilan
ulg`aydi. Ota har kuni o`g`lining
qomatini paypaslab, kun sayin
o`sayotganini anglasa, ona o`zi
ko`rmagan ko`kragiga
tamshanayotgan
o`g`lining oshayotgan zalvorini
qo`llari
bilan his qilardi. Ikki juft qo`l
bolani
yetaklashdi. Ko`p o`tmay bola ikki
qo`lni
yetakladi.Yillar o`taverdi. Botirbek
maktabni bitirganida uning
husniga,
qaddu-qomatiga, aqlu-zakovatiga
tasannolar aytishdi. Ota-ona
mehribon
o`gillarining yo`llariga qalb
ko`zlarini
tikishardi. Botirbek oshiq bo`ldi.
Komilaga. Komila ham bu
mukammal
yigit deganda yuragi
hapriqadigan
bo`ldi. Uchrashib yurishdi. Ahdu
paymon qilishdi. Botirbek ota-
onasining dardini aytmadi. Avval
aytolmadi, keyin chin muhabbat
oldida
bu bir sinov, holos, ikkimiz
mardonavor
yengib o`tamiz deb o`yladi. U
hunarmand edi, sandiqchiga
shogird
tushgandi. Ota-onasini yolg`iz
tashlab
ketmaslik uchun o`qishga ham
bormagan, ularning bor orzu-
havasini
hunari orqali amalga oshirishni
o`ylagandi. O`sha kuni tushdan
keyin
ustahonaga kirib kelgan ustozi
unga
dedi: - Shoshilinch buyurtma
tushdi.
Bugun fotiha to`yini boshlashibdi.
Ertaga yuklarni joylasharkan.
Bugun
sandiqni tayyorlab berishimiz
kerak.
Ishga kirish, bozorga
mo`ljallangan
katta sandiqni tezroq bitirib
etkaz.
Yigitga bu ish cho`t emasdi.
Bolg`a bilan
ustarani qo`liga oldi. Ustozi
qaytib
chiqib ketayotib yana ta`kidladi: -
Bugunoq etkaz. Mijoz ancha-
munchamas, Hamid prokuror,
qizini
chiqarayotganmish, qattiq
tayinladi.
Ustozi chiqib ketdi. Botirbek
qotib
qoldi. Komila Hamid prokurorning
qizi,
yolg`iz qizi emasmidi?! Qancha
turganini bilmaydi. Hayolning
million
ko`chasini kezishga ulgurdi. Ikki
do`sti
kirib keldi. Ular ham shu habarni
etkazish uchun shoshishgan
ekan.
Do`stlari gapini boshlagandayoq
Botirbek qo`lidagi asboblariniyam
tashlamay yugurib chiqib ketdi.
***
Komilanikida ham tomosha
avjida,
ho`ng-ho`ng yiglayotgan qizninig
atrofida hamma parvona edi.
Onasi
qizini yupatishga urinardi: -
Yig`lama,
qizim, dadang sani bahtingni
o`ylab
rozilik berganlar. Bunaqa
oilalarga yo`q
deb bo`lmaydi. Kimsan – sudya!
Qolaversa, yigit ham arzigulik. Bir
ko`rishda yoqtirib kolasan hali.
Komila
yelkalarini silkitib teskari o`girildi.
Yonidagi holasi gapga aralashdi: -
Eshitishimcha, bizning jiyan
sandiqchiga
ko`ngil qo`yganmish,- dedi yarmi
hazil,
yarmi chin qilib.- Shunga
yig`layotgandir-da. Onaning
qoshlari
chimirildi. - Qaysi sandiqchiga? -
Anavi-da, bizning mahallalik
Siddiq-
Oysha ko`rlarning bolasiga-da!
Qiz bir
lahza tosh qotdi. Holasi nima
dedi? Ona
yigitni ko`rmagan edi. Lekin
hassasini
to`qillatib etaklashib yuradigan
er-
hotinlarni esladi. - Nafasingni yel
uchirsin seni, meni oyday qizim
kelib-
kelib ko`rni yahshi ko`rarmidi?! -
Opa,
ota-onasi ko`r bo`lsayam, yigit
sog`.
Ko`rsangiz suqsurday. - O`chire-
o`chir.
Bemaza g`iybatlaringga meni
qizimni
aralashtirma! Biror marta
nomimizga
dog` tushirmagan oy qizimning
to`yi
arafasida bu bo`htonni
topganing
nimasi?! Komila onasi bilan
holasini
gaplarini eshitmas, qalbidagi
tug`yonlar
qurshovida edi. Nahot, shu gap
rost
bo`lsa?! Uning ko`nglida holasi
behos
ochib yuborgan mavzu tufayli
paydo
bo`lgan jur`at – bor gapni
onasiga aytib
yolvorish fikri hozirgina to`qnash
kelgan haqiqat to`fonida ko`milib
ketdi.
Ko`r! Botirning ota-onasi ko`r, u
buni
qizdan yashirgan. Nega? Nega?!
Taraqlagan ovoz hammani
hayolini
to`zg`itib yubordi. Qichqiriq,
Botirning
ovozi bu! - O`ldiraman! Agar
Komilani
mendan boshqaga uzatsalaring,
avval
hammangni, keyin o`zimni
o`ldiraman.
Usiz yasholmayman,
yasholmayman!
Botirning ko`zlari qonga
to`lgandi. Ikki
do`sti ikki yonida edi. Uning
oldiga
chiqqanlarga ro`para bo`lishdi.
Yigit
“dod” deb kelaverdi. -
Yaqinlashmanglar! Yaqinlashma,
dedim!
Men Komilani olib ketgani keldim,
menga beringlar uni! Komilani
sevaman, u ham.. u ham meni
sevadi.
Nega bahtimizga to`g`anoq
bo`lasizlar?!
To`yhonaga yig`ilganlarning
birortasi
uning oldiga yaqinlasholmadi.
Botir
qo`lidagi pichoqni asabiy silkitib
sevgilisini izlardi. Ichkaridan
Komilaning
onasi otilib chiqdi. -Kim u,
to`yimni
buzadigan, qizimning yuzini
shuvut
qiladigan vallomat?! Ikki
qadamda u
yigitga ro`para bo`ldi. - Yo`qol
uyimdan!
Shotirlaringniyam olib ket.
Mening
senga beradigan qizim yo`q! -
Yaqinlashmang, yo`qsa sizni ham,
o`zimniyam o`ldiraman! Ona
mard edi.
Bir qadam ham ortga tisarilmadi.
-
O`ldir! Qo`lingdan kelsa, o`ldir
meni.
Qizimni o`ligimni ustidan olib
o`tib
ketasan. Botir har qancha jur`atli
bo`lmasin, birovga pichoq ko`tara
olmasdi. Lekin qat`iyati jo`sh urib
pichoqni o`zining biqiniga
yo`naltirdi.
Zarba kuchsiz bo`lsa-da,
pichoqning
uchi badanga botib qon sizib
chiqdi.
Botirning oq ko`ylagi darhol
qizardi.
Atrofni qiy-chuv tutib ketdi. Butun
mahalla, butun to`y shu erga
yig`ilgandi. Botir og`riqdan ham
kuchli
alam bilan yana qichqirdi: -
Komila,
qaydasan? Men seni olib ketgani
keldim. Ishon, men seni bahtli
qilaman!
Ichkaridan yugurib chiqqan
Komila
onasini yonida to`htadi. U
ko`ylagidan
chakkiab qon tomayotgan
Botirga
qarab qotib qoldi. Ona darhol
tashabbusni qo`liga odi. - Qani,
kel.
Ayt, mana shu ko`rning bolasini
yahshi
ko`rasanmi?! Qiz yuzlarini
berkitib
yum-yum yigladi. U sevgilisi bu
sirni
nega yashirganini endi
tushunayotgandi. Botir qizning
ko`ngliga ko`proq kirishni,
mavridi
kelganda aytishni o`ylagan. Mana
bu
janjalning oldini olib, murosa yo`li
bilan
oila qurishni mo`ljallagan.
To`satdan
boshlangan to`y qizdan ham
ko`ra
yigitga og`ir zarba bo`lgan.
Muhabbat uni bu
ahvolda qiznikiga yetaklagan... Qiz
savolga javob bermadi, olomon
tikilib
turganida onasining yuzidan
o`tolmadi.
Yig`layverdi faqat. - Ana,
ko`rdingmi?
Mening qizim butun umr
ko`rlarning
hizmatini qilib o`tmaydi! - Ota-
onam
ko`r bo`lsa-da, mening ko`zim
ochiq-
ku, ahir! Qo`limda hunarim bor.
Ertayu-
kech tinmasam ham Komilani
birovdan
kam qilmayman. - Toshingni ter.
Teng-
tengi bilan, tezak qopi bilan. Men
ko`rlar bilan quda bo`lib, isnodga
qolmayman! Botir baqirib yana
o`ziga
pichoq urishga hozirlandi. Lekin
ulgurmadi. Atrofni larzaga
keltirgan,
hammani diqqatini tortgan, ming
bir
armon qorishgan hayqiriq uni
to`htatdi.
- Bolam!!! Odamlar orasi yorilib,
Botirning hassa tutgan otasi,
uning
qo`lidan tutgan onasi paydo
bo`ldi.
Otaning ovozi ham hassa tutgan
qo`llari
kabi titrardi. - Bolam! Otam o`lgan
deb
ayt, bolam... O`zining so`qirligi
bilan
seni ham aybdor qilgan,
baxtingni
bog`lagan ota-onangni o`lgan
deb ayt!
Yetimman, hotinim hech kimning
hizmatini qilmaydi, yelkamda
yukim
yo`q deb ayt, bolam! O`zingga
ozor
yetkazsang biz chidolmaymiz,
bola-a-
m! Otaning hirqiroq ovozi
hammani
joyiga mihlab qo`ygan, sukunat
ichra
yangrardi. Bu holga guvoh odam
taqdirda inson oldiga qo`yilgan
sinovlardan ham hayratga, ham
dahshatga tushadi. Ko`zi ojiz ota-
ona
bir-birlarini suyab dod solishardi.
Botir
qo`lidagi pichoqni tashlab Komila
bilan
onasiga yuzlandi. - Meni dunyoga
keltirgan, ojiz qo`llari bilan
paypaslab
katta qilgan ota-onam senlarning
oldingda shunchalar hor
bo`ldimi? Bas.
Menga bunaqa hotin ham,
bunaqa oila
ham kerakmas. Bizni shu ko`yga
solgan
sevginiyam yer yutsin. Kechdim,
hammasidan! Botir ota-onasining
qo`lidan yetaklab, Komilaga
qo`shib
butun to`yhonani yig`latib chiqib
keta
boshladi. Lekin.. Lekin darbozaga
yetishga ulgurmadi. O`ktam ovoz
ularni
ortga burilishga majbur qildi. -
To`htanglar! Komilaning dadasi,
savlati
salobatidan ancha-muncha odam
hayiqadigan Hamid prokuror
yetib
kelgan, ohirgi gaplarini eshitgan,
bir
lahzada vaziyatga baho bergandi.
U
Botirning yoniga kelib yelkasidan
tutib
o`ziga qaratdi. - Ayt, qizimni
rostdan
ham sevasanmi? Botirning lablari
titradi. Uning javobini
prokurordan
boshqa hech kim eshitmadi.
Hamid
prokuror bir qo`li bilan Botirni,
bir qo`li
bilan otaning elkasidan quchdi. -
Endi
mening gapimni eshitinglar. Men
Komilani Botirga berdim! Qizim
butun
umr mana shu oilaning hizmatini
qilib
o`tmasa men undan rozi
emasman.
Hamma taqdirning bu keskin
burilishidan hayratga ko`milib
turganida
ota gapini davom ettirdi: - To`yni
davom ettiringlar. Qudalarimni
ichkariga boshlanglar. Qizimga
og`iz
solib, to`yni boshlaganlarga o`zim
javob
beraman!..
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Комментарии 14
sevadi? Yigit va qiz
bu haqda köp bahslashishardi.
Aslida ularning har birining
yuraklarida ikkisiga ham
yetgudek bir dunyo sevgilari bor
edi. Kim köproq sevishini esa
nigohlar
hal qilib berardi doim.
Sevgiga töla közlar bir-birlariga
uzoq termulardi. Yigit har safar
g'olib chiqardi. "Kördingmi, kim
köproq sevarkan", -derdi u qizga.
Qiz hech qachon mag'lub
bölganidan
xafa bölmasdi. "Seni
kimdir shunday seva olsa,
ehtimol baxt degani shu bölsa
kerak" - öylardi u. Ha, olamda
sevgidan ulug'vor tuyg'u bölmasa
kerak. Lekin shu olamning
yana bir qat'iy qonuni
bor: sevgi faqat 2 qalbga tegishli
böladi, özgalar uchun esa u
mavhum, boshqacha aytganda
ahamiyatsiz. Yigit b-n qizning
sevgisini ham özlaridan boshqa
hech
kim anglay olishmadi. Ota-
onalar bu munosabatlarga qarshi
chiqdilar. Yigit ham, qiz ham
ularning amriga qarshi
chiqmaydigan darajada qobil
farzand edilar. Endi baxt töla
nigohlarni ma'yuslik eg...ЕщёKim köproq
sevadi? Yigit va qiz
bu haqda köp bahslashishardi.
Aslida ularning har birining
yuraklarida ikkisiga ham
yetgudek bir dunyo sevgilari bor
edi. Kim köproq sevishini esa
nigohlar
hal qilib berardi doim.
Sevgiga töla közlar bir-birlariga
uzoq termulardi. Yigit har safar
g'olib chiqardi. "Kördingmi, kim
köproq sevarkan", -derdi u qizga.
Qiz hech qachon mag'lub
bölganidan
xafa bölmasdi. "Seni
kimdir shunday seva olsa,
ehtimol baxt degani shu bölsa
kerak" - öylardi u. Ha, olamda
sevgidan ulug'vor tuyg'u bölmasa
kerak. Lekin shu olamning
yana bir qat'iy qonuni
bor: sevgi faqat 2 qalbga tegishli
böladi, özgalar uchun esa u
mavhum, boshqacha aytganda
ahamiyatsiz. Yigit b-n qizning
sevgisini ham özlaridan boshqa
hech
kim anglay olishmadi. Ota-
onalar bu munosabatlarga qarshi
chiqdilar. Yigit ham, qiz ham
ularning amriga qarshi
chiqmaydigan darajada qobil
farzand edilar. Endi baxt töla
nigohlarni ma'yuslik egalladi. Ular
bahslashadigan savol ham
özgardi. Ularda faqat bir ma'noni
uqish mumkin edi: "Endi nima
qilish kerak?" Ularning qalblarida
asrayotgan sevgilari köl suvidek
sokin
va shaffof bölishi b-n
birga töfondek qudratga ham
ega edi. Ular bu dunyoda
bölmasa, u dunyoda baribir birga
bölamiz deb ishonardilar.
Shuning uchun ham har ikkisi
sevgisi
uchun jonini qurbon
qilishdanda chöchimasdilar.
Ularning ahd-u paymonlari
shunday böldi: "Biz birga
ölamiz..." Ular sönggi bor bir-
birlariga termuldilar. Qiz yig'ladi...
yigit
xörsindi... Keyin har biri öz
yöliga ketdilar... Qiz sirtmoqqa
böynini suqar ekan, közlarini
chirt yumdi. Közida yosh, tanida
titroq, keyin esa og'riq... Yigit ham
közlarini yumdi. Lekin uning
taqdiri bunday ölimni istamadi.
Közlarini ochganida qoshida ota-
onasini kördi... Bir necha kun
og'ir yotgan yigit nihoyat
qizning qabriga keldi. Endi u bir
vaqtlar dunyodagi eng gözal
bölgan
közlar örniga qizning
yurakni ezuvchi qabr toshlariga
termuldi. Yangi qabr toshlariga
shunday so'zlar yozilgan
edi: ...AYTING KIM KÖPROQ
SEVARKAN??? Aziz muxlislar
sizlarni Qalbim o'g'risi deb
nomlangan guruhga taklif qilamiz
u yerdan shunga oxshash
maqolalarni oqishingiz mumkun
manzilimiz..........m.odnoklassniki.ru/dk?st.cmd=altGroupJoin&st.groupId=54630554927133&_prevCmd=altGroupRestricted&tkn=9688