Кутубхона иккинчи уйи эди унинг. Бу ернинг ўз тафти бор, илиқ тафти… Баъзан кун ўтганини ҳам сезмай ўтираверади. Ёнидаги стулни ҳам “банд” этган. Тушдан сўнг бу ерда ўқувчилар кўпаяди. Жой етишмайди мўъжазгина бу кутубхонада. Аммо шунда ҳам ҳеч ким унинг ёнига ўтирмайди. Қандайдир… жирканиш бор бунинг ортида. Одамлар ўзини сал тортади уни кўриб. Чунки… нозиккина, оппоқ бармоқлари иштиёқ билан китоб варақлаётган бу қизнинг юзи қўрқинчли даражада куйган. Илгариги инжа, олча лаблар бугун қорамтир тусда, камон қошлар найза киприкларнинг эса ҳатто изи ҳам йўқ. Куйган юзда фақатгина чарос кўзлар чарақлаб туради, холос…
Ҳар гал бу ерга келганимда биринчи бўлиб уни излардим. Топгач негадир тин олардим-да, китоб ўқишга тутинардим. Зериккан пайтларим эса уни кузатардим…
Чарос кўзли қизнинг қўлида қалин китоб. Синчиклаб қарайман: «Телба», Достоевский.
Деярли тугаллаб қопти. Бу қиз билан ҳеч кимнинг иши йўқ. Ботинида нима зоҳир, қалби
не деб уради… ким деб? Номаълум. Фақат кутубхоначи аёлгина унга яхши муомалада
бўлади. Сўраган китобини бенавбат топиб берар, унинг жойини келгунича асрарди.
Кутубхонанинг илиқ тафти бор эди. Чарос кўзли қиз келибдики, илиқ тафти бор…
Бир кун у келмади. Эртасига ҳам… Бўш ўрни бир ҳафтача қаровсиз қолди. Сўнг янги аъзолар эгаллади. Баъзан уни эслаб қолишарди.
– Ҳалиги куйган қиз кўринмай қолди-я?
– Эҳтимол оқ отда шаҳзодаси келиб олиб кетгандир?
– Ким билади, ким билади…
Жавондаги муштоқ китобларгина хўрсинади… улар билади-да, қизнинг юрак сирларини. Вақт ўтиб чарос кўзли қиз, куйган қиз, бебахт қиз номи унутилди. Балки мен ҳам унутардим. Токи жавондан «Телба»ни топмагунимча. Уни қўлимга олишим билан ичидан бир нима ерга тап этиб тушди. Кундалик. Бежиримгина. Варақладим, турли саналар ва битиклар… Орасида бир сурат: юзидан илиқ тафт уфуриб турган баҳордай нафис қиз. Бениҳоя гўзал – содда ва самимий гўзал. Кўзлари таниш … чарос ва чақноқ кўзлари. Сурат орқасида чиройли ҳуснихат: «2008 йил. Баҳор. Бегзод акамга эсдалик учун». Битикларга кўз ташлайман – деярли беш йиллик умр хотиралари. Кундалик
охирида эса мактуб.
«Қадрли Бегзод ака! Бу дард мени кундан-кун ўз домига тортмоқда. Кўзларимни бир
лаҳзага юмсам ҳам ўша воқеа гавдаланаверади. Жон-жаҳди билан юзимга ташланаётган
олов… Мана, неча ойки сизнинг мактубларингизни жавобсиз қолдирмоқдаман. Нима ҳам дердим, Бегзод ака? Навбатчилик куним касалхонада ёнғин чиқди. Биласиз, болалар шифохонаси, ёрдам келгунча беморларни ташқарига олиб чиқишга шошилдик. Битта палата тўрт томондан оловга беланган экан, ичида 4 яшар болакай… Оташ қаърига кирганим эсимда. Қолганини билмайман – ёнаётган дераза рахи юзимга тушганмиш,
эшитишимча. Энг муҳими… болакайни асраб қололдим. Бир ой касалхонада даволандим.
Энди мен… сиз суйган Чарос эмасман. Бу сўзларни сизга ёзолмадим. Буни битишга
менинг қўлларим, ўқишга эса сизнинг кўзларингиз чидамас эди. Ишдан кетдим, ўша
воқеани такрор-такрор эслашни истамасдим. Кунларим кутубхонада ўтаяпти. Мени малолсиз қабул қиладиган макон ҳам шугина энди. Яқинда сиз ҳарбий хизматдан қайтасиз. Биламан, келибоқ мени излайсиз. Бироқ кўришмасликка аҳд қилдим. Энди сизга муносиб
Чаросингиз эмасман. Мени унутинг, изламанг. Ҳайронман, нега бу хатни ёзаяман ўзи? Ахир уни барибир сизга ҳеч қачон бермайман-ку?! Юрагингиз алам
чекмасин. Мен тоққа – холамникига кетаяпман. Қачон қайтаман, номаълум. Соғинчларим сизни омон сақласин. Бахтли бўлинг. Чарос».
Кундаликни жойига – китоб қаърига беркитдим-да, жавонга қўйдим. Мактубни эса сумкамга. Чарос келади, албатта келади…
Уни кўп кутдим. Ниҳоят кунлардан бир кун…
– Кечирасиз, опа, Чарос исмли қиз шу ерга аъзо эмасми мабодо? – кутубхоначи аёлдан синиқ товушда сўради бир йигит. Аёл унга тикилди.
– Бу ҳалиги Чаросми? Юзлари…
– Ҳа, ҳа, ўша… – йигитга жон кирди. – Чарос… у қаерда? Шу ердами?
– Йўқ, анчадан бери кўринмайди.
Йигит яна маъюс тортди.
– Уни суриштириб кутубхонага бораётганидан хабар топдим. Кутубхоналарни кезиб чикдим. Бу охиргиси эди… аммо у йўқ.
Йигит кетишга чоғланди. Мен ҳам ўрнимдан турдим. Ёнига яқинлашиб ўша мактубни тутқаздим.
– Бу сизнинг номингизга…
Кўп ўтмай Чарос келди. «Телба»дан кундалигини олиб кетди. Ёнида ўша йигит…
Чарос турмушга чиққач шу кутубхонада ишлай бошлади. Мўъжазгина бу кутубхонанинг тафти бор эди. Илиқ тафти…
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Нет комментариев