Предыдущая публикация
Мин бер көндө дәрестә йоҡлап киткәнмен. Уҡытыусы мине уятып, нишләп йоҡлайһың, йоҡоң туймаймы әллә, тип һорағайны, ҡапыл күңелем тулып, иланым да ебәрҙем, өйҙәге хәлдәрҙе һөйләп бирҙем. Уҡытыусы мине йәлләп, ярай, атайың менән һөйләшермен, тине. Үҙ һүҙен тотто. Тик тотмаһа яҡшыраҡ булыр ине! Атайҙы мәктәпкә саҡырҙылар. Ул шунан ҡара болоттан да ҡарараҡ булып ҡайтып инде лә, утын ағасын алып, мине туҡмарға тотондо: “Тағы ла ошаҡлашып йөрөһәң, телеңде өҙөп ырғытам, барығыҙҙы ла үлтерәм!”
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Нет комментариев