РӘНҖЕШ ИЯРЕП КАЙТА
Дөнья тормышына алданып, кеше башкаларның хакларына керә. Базарда азык-төлек сатучы үлчәвен «җайлаштыра», машина сатучы кич буе спидометр чигерә арлы-бирле китерә. Ысуллары төрле, әмма максатлары бер: бөтенесенең дә үз ризыкларын җайлы гына арттырасы килә. Көче азрак булганнары алдап, көчлерәкләре талап ашый. Әмма күп кеше хәрам мал белән бергә өйгә, гаиләгә хәсрәт дигән нәрсәнең дә ияреп кайтканын аңлый алмыйлар. Хатыным, балам, – дип бүген күпме гаилә башлыклары башкаларның өлешләренә кереп, үз өсләренә рәнҗеш җыялар. Андый мал белән өйгә рәнҗеш – хәсрәт ияреп кайта.
Сәүдәләре җимерелә Рифатнын , кайгыга кала , эшләре бармый, туктала, бурычка бата. Шулай кайгыга батып йөргәндә, ничектер исенә мәчет төшә. Ике дә уйламый ,шунда юл тота. Ул мәчеткә чын мосылмандай , бисмилла әйтеп, нәрсәдәндер курыккан сыман шыпырт кына килеп керә. Мәчеттә утыручы мулла бабай, бик шатланып каршы ала Рифатны. «Нинди хәлләр сине алып килде мәчеткә, энекәш ? -дип сорады мулла бабай. «Эшләр бармый... -диде чак-чак ишетерлек итеп ул.
Мин-минлек белән авырган Рифат, үзе өчен тормыш кыйммәтләрен билгели торган үлчәүне үзе ясый. Пәйгамбәребез: «Ахырзаман алдыннан үлчәүләрнең асты-өскә килер», – диде. Ул үлчәүдә ак кара булып, явызлык изгелек, ялган хаклык булып та күренергә мөмкин. Мин-минлек белән агуланган Рифат башында бер кайгы – тормышның һәр мизгеленнән нәрсәнедер алу, эләктерү, алдашу, эчендәге «мин»ен канәгатьләндерү. Әлбәттә, ул үз кайгысыннан башка кайгыны күрми, аны үз мәнфәгатеннән башка кешенең мәнфәгате борчымый. Мин-минлек белән авыручы Рифат хаталанса да, хатасын танымый. Кылган явызлыгын мең изгелек чаршавы артына яшерә. Миненә ничек файдалы шулай эшли, шунысы дөрес дип яши.
Зарланырга яратмый ул. Үзен герой итеп саный. Хатыны үзен патша итеп күрә. Шулай да, кайда эшләгәнен, ничек сәүдәләре җимерелгәнен, бурычка батканын ачынып сөйләде. Елап та алды. Бабай бик ышанып та, ничектер шомланып та тынлады аны. Тынып калды. «Менә бер вакыйганы искә төшерден ,-диде, сакалын сыйпап. Тынла өле энекөш : «Бервакыт , мәчеткә бер ата килде һәм эпилепсиядән иза чигүче кызы турында: «Егылып, идәндә калтыранып ята, бер нәрсә эшли алмыйм бит», – дип ачынып-ачынып сөйләде. Кесәсе дә калын, дуслары да күп, бөтенесен бирер иде, ләкин иң кадерле затына ярдәм итә алмый. Аңа ипләп кенә: «Бу хәсрәтегез гаиләгезгә берәр нәрсәгә ияреп кайтмый микән? Әйдә уйлап карыйк әле», – дидем. Ата бераз уйга калды һәм: «Бу афәт минем эшем белән бәйледер. Мин бит ярты шәһәр кибетләрен аракы белән тәэмин итеп торам, дусларым,туганнарым аша ссудалар алып,аларны бурычка батырдым», – дип җавапны үзе әйтте. Ул гаиләнең бәласе нәрсә булып беткәндер, белмим, ләкин кеше рәнҗеше гаиләләрне тарата, сәүдәләрне җимерә, тормышларны юк итә…
Присоединяйтесь к ОК, чтобы посмотреть больше фото, видео и найти новых друзей.
Комментарии 2
Нельзя обижать людей.