Предыдущая публикация
პატარაა და გულნატკენი ბავშვივით მიდის,
დიდი მეგონა, თან ძლიერი, ალბად უბიწოც
და დაუნდობლად, დამსხვრეული იმედით ვღლიდი,
მეგონა მქონდა სიყვარულით სუნთქვის უფლება,
ჩემს ზღაპარში კი, ოცნებებით, ყვავილებს ვშლიდი,
აქაც მოვტყუვდი, დაკარგული, ამ ლაბირინთში,
ფიქრარეული, მთვარის შუქზე, ვარსკვლავებს ვთვლიდი,
მე მისი სუნთქვა, უსასყიდლოდ, მემეტებოდა,
ვერ ვხვდებოდი, რომ მის გულს, ასე სისხლისგან ვცლიდი,
დაპატარავდა, დაცოტავდა, გადაიღალა,
და უგულობით გულნატკენი უფალთან მიდის...
Присоединяйтесь к ОК, чтобы посмотреть больше фото, видео и найти новых друзей.
Комментарии 11
გრძნობა არ არის მოდა,
იქნებ ძალიან ბევრი გითხარი,
იქნებ - ძალიან ცოტა ...
მზემ რომ ათასჯერ სხივი მომფინაან წვიმა მწერდა წერილს,
ის სხივი შენი შუქი ყოფილა,
წვეთები - შენი ცრემლი.
ისევ არ ცხრება წვიმა სისხარი,
ქარი ასკდება პორტალს,
ის ერთი სიტყვაც, ძლივს რომ გითხარი,
ჩემთვის არ იყო ცოტა.
და რაც ჩემთვისაც ვერ გავიმეტე,
მინდოდა მხოლოდ შენთვის,
რომ მიყვარდი და ვერ გაგიბედე,
ამიტომ დამსჯის ღმერთი.
ჩარაზულ სივრცეს უკვე ჩემი ხმა
შემორჩა ბოლო ნოტად,
შენ ჩემთვის ახლაც ძალზე ბევრი ხარ,
მე შენთვის - ძალზე ცოტა!
მთელი ცხობვრება ფრთხილად რომ ხატავ,
ის მიდის, გტოვებს გულკნატკენს ნატანჯს,
შენ კი ვერასდროს ელევი საკუთარ ნახატს,
ცდილობ გააქრო,დამალო სადღაც,
გული ჩაკეტო,გრძნობები ჩაკლა,
მაგრამ ვერასდროს ვერ შეძლებ ამას,
თუ კი გიყვარდა დარჩება მარად,
ხშირად გიმონებს მტანჯველი განცდა,
რომ ქყვეყანაზე არვინ არ დაგრჩა,
ასე გაივლის თვეები, წლები,
და უკვე ხვდები სასიცოცხლო სულ ცოტა დარჩა,
ცდილობ იცოცხლო ისევ მის გამო,
მაგრამ შენ მისთვის უკვე აღარ ხარ,
და ასე გალევ ცხოვერაბს ალბათ,
ცდილობ გააქრო,მაგრამ ვერ მალავ.
თორემ წუხილმა მოამსხვრია ოცნებას ფრთები,
ყველა, მცირედიც სიღრმეშია გულისა მწველი,
და ნაღვლიანად, უფერული ამოდის მზენი.
მოდი წაშალე, სიყვარულს რომ შემორჩა კვალი,
ნაკვალევი რომ ანთებულა ვით ცეცხლის ალი,
სინანულს, მწარედ ჩაუცია, თავისი ხმალი,
სიხარულისა, რომ აღმოჩნდა,სულ მოკლე ხანი.
მოდი წაშალე, ცხოვრებაა ჯერ კიდევ ვრცელი,
იქნება ხვალე სიყვარულის სხვა დავრგო ხენი,
ჯერ ხომ გაზაფხულს მოუსხია ფერადი ფერი,
მინდა ყვავილთა სურნელებას მოვხვიო ხელი