~~~~~~~~~~~~~~~~~
რატომ გვენატრება ბავშვობა და
მუდამ გაყვლეფილი მუხლი, მკლავი.
ცელქი, უდარდელი ანცობა და
ზოგჯერ გატეხილი შუბლი, თავი.
ხშირად დახეული კაბის კალთა,
შარვლის მორღვეული ჯიბის პირი,
კრძალვით ატუზება სახლის კართან
დედის გაბრაზება, თანაც ხშირი.
სკოლის დერეფანში გადარბენა
კარნახი, საკონტროლო, ხანაც დასჯა.
ზოგჯერ "ორსნების გადარჩენა"
დამრიგებლისაგან ჩვენი განსჯა?
ყველა ტკივილი და ჭრილობები,
რითიც ჩვენს ბავშვობას ჩაუვლია,
ყველა უცნაური პირობები,
ახლაც ყურში ტკბილი ხმაურია.
რატომ?-იმიტომ რომ ის ტკივილი
ბავშვურად, მუხლის თავზე ჩერდებოდა.
სხვა იყო, ადვილი და სხვა ჩივილი,
ტკივილი არასოდეს ბევრდებოდა.
ახლა?-ახლანდელი გულზე გადის
არა, გულის წვერზე გვიგროვდება.
მერე ცრემლთან ერთად ცამდე ადის,
ლოყაზე სინანულად გვიგორდება.
ვეღარ ვერევით და ნაოჭებად
ისევ ჩვენს სახეზე ისახება.
ახლა მუხლზე არა, ის ტკივილი
ალბათ გულის წვერზე იხაზება.
ირმა სარაული
Присоединяйтесь к ОК, чтобы посмотреть больше фото, видео и найти новых друзей.
Нет комментариев