Бас шунидам қиссаи дилвопасӣ.
Қиссаи ишқ аз забони ҳар касе,
Гуфтаанд аз май ҳикоятҳо басе.
Ҳол бишнав аз ман ин афсонаро,
Достони ин дили девонаро.
Чашмҳояш бӯйе аз найранг дошт,
Дил, дареғо, синае аз санг дошт
Бо дилам ангор қасди ҷанг дошт,
Гӯйи аз боманнишастан нанг дошт.
Ошиқам ман, қасди ҳеч инкор нест,
Лек бо ошиқ нишастан, ор нест.
Кори ӯ оташ задан ман сӯхтан,
Дар дили шаб, чашм бар дар дӯхтан.
Ман харида ноз, ӯ нафрӯхтан,
Боз оташ дар дилам афрӯхтан.
Сӯхтан дар ишқро аз бар шудем,
Оташе будем, хокистар шудем.
Аз ғами ин ишқ мурдан бок нест,
Хуни дил ҳар лаҳза хурдан бок нест.
Оҳ, метарсам, шабе расво шавам,
Бадтар аз расвоиям танҳо шавам.
Вой аз он сайду оҳ аз он каманд,
Пеши рӯям ханда, пуштам пӯзханд.
Бар чунин номеҳрубонӣ дил мабанд,
Дӯстон гуфтанд, дил нашнид панд.
Хонае вайронтар аз вайронаам,
Ман ҳақиқат нестам, афсонаам.
Гарчи сӯзад пар, вале парвонаам,
Фош мегӯям, ки ман девонаам.
То ба кай охир чунин девонагӣ?!
Пилагӣ беҳтар аз ин парвонагӣ.
Гуфтамаш: “Ороми ҷонӣ?” Гуфт: “На!”
Гуфтамаш: “Ширинзабонӣ?” Гуфт: “На!”
Гуфтамаш: “Номеҳрубонӣ?” Гуфт: “На!”
“Мешавад як шаб бимонӣ?” Гуфт: “На!”
Дил шабе дур хаёлаш сар накард,
Гуфтамаш, афсус, ӯ бовар накард.
Худ намедонам, Худоё, чистам?!
Як нафар бо ман бигӯяд, кистам?!
Бас кашидам оҳ аз дилбурданаш,
Оҳ, агар оҳам бигирад доманаш.
Бо тамоми бекасиҳо сохтам,
Вой бар ман, сода будам, бохтам.
Дилсупурдан дасти ӯ девонагист,
Оҳ, ғайр аз ман касе девона нест.
Гиря кардан то саҳар кори ман аст,
Шоҳиди ман чашми бемори ман аст.
Фикр мекардам, ки ӯ ёр ман аст,
На! Фақат дар фикри озори ман аст.
Нияташ аз ишқ танҳо хоҳиш аст,
“Дӯстат дорам” дурӯғе фоҳиш аст.
Як шаб омад, зерурӯям карду рафт,
Буғзи талхе дар гулӯям карду рафт.
Мазҳаби ӯ: “Ҳарчи бодо бод!” буд,
Хуш ба ҳолаш, к-ин қадар озод буд.
Бениёз аз мастии май шод буд,
Чашмҳояш масти модарзод буд.
Якшаба аз умр серам карду рафт,
Ман ҷавон будам, пирам карду рафт.
© Фаридун Муширӣ
Присоединяйтесь к ОК, чтобы посмотреть больше фото, видео и найти новых друзей.
Нет комментариев