განმარტოებულს, უცხოს, განწირულს,
მიტოვებულს და მსხვერპლად შეწირულს
უსიყვარულოს, ჩუმსა და უთქმელს -
როცა ერთმანეთს არავინ უსმენს.
..
ჰო, ეს ქალაქი გათითოკაცდა.
მართლაც, რა,ბნელა?
ვიცით ეს ყველამ,
ვინც აქ დაქალდა, ან დავაჟკაცდა,
და... გაზარმაცდა.
ჰო, გვეზარება სიტყვის თქმაც და რამეს თუ ვამბობთ
ამ თქმით სხვას ვერა, ჩვენს თავს კი ვამცნობთ,
რომ ვხვდებით , მართლაც, ვაკეთებთ რასაც -
ვიტყუებთ თავსაც,ვატყუებთ სხვასაც.
მეგობრებო, თქვენ არ იფიქროთ,
სიტყვით ჩაგიქროთ,
თუ თქვენთან ბჟუტავს რწმენის სანთელი.
იქნებ და მე მსურს მიგიპატიჟოთ
ფიქრი, ჩემს ფიქრთან.
ჩემს მაგიდასთან,
იქნებ რამე გვაქვს ერთმანეთისთვის, მართლაც, სათქმელი...
ჰო , ამ ქალაქში მართლაც რომ ვგავართ დასაბმელებს ან უკვე დაბმულებს,
ნატვრის ხის მძებნელთ, ანდა ძილისთვის ქვევრში ჩასულებს.
უცხოდ აღრენილს,
უწყლოდ დარჩენილს,
გაუცხოების ნაქსოვ ბადეში, თევზებს გაბმულებს.
უამრავ ხალხშიც კი მარტოდ მყოფებს, გაჩუმებულებს,
მარტოსულობით გაბრუებულებს
და გასუსულებს.
2)
და ვამჩნევთ ყველა, რაც დაემართა იმ ლამაზ თვალებს,ადრე რომ ქონდათ შველივით და ღმერთივით ქალებს..რაც დაემართათ - ვერ გავუსტუმრეთ რაც რომ მათი ვალი გვემართა,ჩვენი დუმილით, თუ თქმა ცოდვილითსიტყვა თითიდან გამოწოვილით,ერთფეროვნებით და სიზარმაცით თანდაყოლილით...წარბს ნუ შეგვიკრავთ ქალბატონო, თქვენ ვერ გამიგეთ,არავინ ცუდს თქვენ არ გიპირებთ,მახეს არ გიგებთ,
ამ ფიქრს აბა ჩვენ სამარეში ხომ არ წავიღებთ.იქნებ მობრძანდეთ ჩვენს მაგიდასთან,ფიქრის სუფრასთან,ფიქრს გავაგრძელებთდა გადღეგრძელებთ -მუდამ გქონოდეთ სულში მზე და სახე ნათელი,ვინმეს სულ სურდეს რომ სიკვდილის წინ, ტუჩზე რომ შერჩეს თქვენი სახელი,ჩვენთან მობრძანდით ,დუმილით ფასობთ, მაგრამ ხომ ვიცით ,რომ გაქვთ სათქმელი.
3)
რა დაემართათ ამ ჩვენს ქალაქში ჩვენს ბერიკაცებს,ცოცხალ ძეგლებს და ჩვენი შვილების მართლაც ძმაკაცებს,მათ თვალებში ხომ ყველა ვამჩნევთ უზომო ნაღველს,ცხოვრების აზრის უარმყოფელს,წამქცევს და წამშლელს,და დამღლელს, დამღლელს -მაშინ ,ჰო, მაშინ ,რომ გვეზარება მადლობის თქმით რომ ვასიამოვნოთ და გავახაროთ,რომ მოვეფეროთ , მათ წინაშე რომ თავი დავხაროთ.აქეთ მობრძანდი ბერიკაცო,მართლა ღმერთკაცო,ბევრი იარე,სიტყვა გვითხარი, გაგვიზიარე,არ შეგვაწუხებ და არც არაფრით აგვაწრიალებ,მიქელგაბრიელს
ნუ დაახვედრებ სასმის ცარიელს,მიქელა თორე, ეგეცა გავდეს მართლაც ტარიელსმებრძოლს ვეფხვებთან,მაშ ბერიკაცის სისხლგამოცლილ დამზრალ ხელებთანრაღა უნდა მას ,თუ ვაჟკაცია,სახეს რად მალავს, მოსასხამი რატომ აცვია?ეეეე..ეგ მართლა უძლურთა და მოხუცთტაცია,თუ ვაჟკაცია დაგლოცავს და დაენანება წართმევა სულის და მოქნევა ცულის,წავა, შენს მტერთან და მისი ძებნით მოწყდება წელი...ვატყუებ კაცო,სადა გყავს მტერი...ერი თუ ბერიშენს სიტყვას მღერის.შენ ჩვენთან დარჩი,ცოცხალი ჯაჭვი ჩვენს წინაპრებთან შენ ერთი დაგვრჩი,გამოგვიწოდე ფიქრი და ხელიეს შენ გექნება, თუ გექნება ჩვენთვის სათქმელი.
4)ეს ვინ მოსულან, გოგო-ბიჭებოო?!გემრიელებოო! ნიჭიერებოო!თქვენ გაიხარეთ,თქვენ გაიზარდეთ,იქნება თქვენაც ჩვენთან მობრძანდეთ,.ახალთაობავ შესანიშნავო და საუცხოო.საუცხოო?ცუდი სიტყვაა, საუცხოოდ რომ არ მემეტებით?მგლის ლეკვები და თეთრფეხება მართლაც მტრედები,რად უნდა იყოთ საუცხოოდ, აქ გავიხაროთ,მადლი და ლოცვა ჩვენი მიწისა უნდა ვიკმაროთ,ძირსა და ფუძეს არ მოვწყდეთ და არ მოვიცვალოთ,და მტრის ჯინაზე არ წავიშალოთ,გახარება და გამრავლება არ მოვიშალოთ,კარგის კეთებით არ დავიღალოთ,აქ დავიბადოთ, აქ ვიცხოვროთ და ასი წლის მერე გარდავიცვალოთ.აქეთ მობრძანდით და გაახარეთ თქვენი მნახველი,თქვით ჰო, გაბედეთ, ვიცი გექნებათ თქვენაც სათქმელი..
5)ყველა ჩემი ხართ და ჩემიანი ,ადამიანი,და ეს ქალაქიც ჩემი არის , გზა ფართო, ანდა ვიწრო გზიანი,გაშუქებული, თუ ჩამქრალი ფანჯრებიანი,გაფეთქილი, თუ ამოჭედილი სარკმლებიანი,და ამ ქალაქში მაცხოვრებელი,ღიმილიანიც, თვალცრემლიანიცჩემიანია - ალალად ხელის გამწოდებელი,ვალის ამღები,მისი გამგები,მპატიებელი , გამსტუმრებელი,გულის გამცემი, ათასმაგად დამბრუნებელი,სხვისი სიკეთის აღმნიშვნელი და დამნახველი -კაცურად საქმის მკეთებელი და სიტყვის მთქმელი.თუკი სადმე დაგვრჩა სათქმელი..მოდით, ჩემებო, დავარქვათ ამ ფიქრს რამე სახელი:
6)
არ მინდა ქალაქი წყვდიადში ჩაძირული,განმარტოებული , უცხო,განწირული,მიტოვებული, მსხვერპლად შეწირული,სხვა ჯიშის მოდგმა უშნოდ გახირული,უსიყვარულო, ბოღმა, უთქმელი,სხვაგან წასული, შინმოუსვლელი,მიუსაფარი და მოუვლელი,დაბლა ბრძენი და მაღლა სულელი.რა მინდა აბა?ქალაქს ვუგებდე და ამ ქალაქმაც გამიგოს მინდა,ვეჭირნახულო - რაც აქ დადუღდა და აქ დაღვინდა,ამ ქალაქისთვის ვინც კი ივარგა, ვინც კი იკარგა, ის იყოს წინ დაის იყოს უკან , ვისი გაჩენაც ქვეყნად არც ღირდა...მინდა ქალაქის ვიყო მსმენელი,და მარტოობის არა მთმენელიმე შენ გეძებდე ,შენ კიდევ ჩემი იყო ,მართლაც, მძებნელი.დმივესალმები,დიდებს,პატარებს!ვინც გვახარებდა, ახლაც გვახარებს ან გაგვახარებს,ვინც კი რეკავდა, ხანაც გალობით და ხანაც რისხვით ქალაქის ზარებს,ან ვინც კი წყნარად , ჩუმად ერთგულად და სიყვარულით უთევდა ღამესჩემს ქალაქს, ღამესუგდებდა ყურს და უსმენდა მაჯას,უთვლიდა წამებს.მას ვენაცვალე,ამ სიტყვებს ვინც აიტაცებს!მას გაუმართლებს,ვინც კი ჩემს ქალაქს დაიძმაკაცებს!
Присоединяйтесь к ОК, чтобы посмотреть больше фото, видео и найти новых друзей.
Нет комментариев