სულ ტყუილია ყველა გაქცევა, წვიმებს ხომ ვერსად დაემალები. გაუსაძლისი ღამეების შემდეგ, ისევ გავწვიმდები და შენ ვერ შესძლებ ზურგი შეაქციო ფანჯრებს. დახუჭავ თვალებს, მაგრამ მაინც გაიგებ ჩემი სულის ნაღვენთი, როგორ მტკივნეულად ეხეთქება მინებს და თავს იხრჩობს დარდი. ისევ დალევ, და კიდევ უფრო მოგენატრები, შენი ვენები აივსება ალკოჰოლით, ჩემი სისხლი კი უკვე დაშრეტილი იქნება და ამ დროისთვის ძაღვებში მხოლოდ წყენა და ტკივილი ივლის. საკუთარ თავს გამოიწვევ დუელში, მაგრამ წარსული ზურგზე დაგცემს და განთიადისპირს ეტყვი შენში მცხოვრებ, ჯერ კიდევ საღად მოაზროვნე ნაწილს, რომ ეს ერთხელღა, ეს უკანასკნელადაც დაარღვევ პირობას და მერე ისევ გააბამ სამანს - ღრუბლებს, ჩვენს შორის. შენ დარჩები მიწაზე, მე კი ღრუბლები დამფარავენ და მარტოობისაგან გათანგულ ღამეებში, როცა მოგონებები შენს დასახრჩობად დაგესხმიან თავს, გაგახსენდება, რომ ღრუბლებს მიღმა ცაა, დედის თვალებივით სუფთა.
შენ კი, როცა დილა მოვა და ვერ მოგიტანს განთიადს, ირგვლივ მიმოიხედები და დაინახავ, რომ მიწა გამომშრალი და ბერწია, მიწა უძლურია, მიწას არც შენი მიღება შეუძლია და არც სიტყვების ესმის. მე კი ვიქნები სამანს იქით, ვიქნები ღრუბლებს ზემოთ და შენი ხელები ჩემამდე ვეღარ მოაღწევს.
მოგაგონდება, რომ იყო დრო, როცა მაგ ხელისგულში ჩვილი ბავშვივით თავსდებოდა მთელი სამყარო და შენ იყავი ბატონ-პატრონი, შენ შეგეძლო ყოფილიყავი მეტი, ვიდრე ადამიანი, შენ სრულყოფილება შეგეძლო, მაგრამ შეგეშინდა, სიყვარულმა შეგაშინა, რადგან ის არ სცნობდა წეს-ჩველებებს, ის ყველა კანონს ანადგურება. შენ შეგეშინდა...
მე დავრჩი ღრუბლებს ზემოთ და ხანდახან, როცა ვეღარ შევძლებ ჩემი ატირებული სულის დამშვიდებას, გავწვიმდები და ნუ შეაქცევ ამ დროს ფანჯრებს ზურგს, გამოდი გარეთ, რათა შენს კისერში ჩავყო ჩემი გაყინული თითები და კიდევ ერთხელ ვიგრძნო შენი კანის მხურვალება, კოცნებად დავტოვო წვიმის წვეთები და შეგახსენო, რომ მე ის ვარ, ვისაც შეეძლო შენი გაღმრთობა, შენ კი კაცად დარჩენა არჩიე. შენ დარჩი მიწაზე, მე კი ახლა ღრუბლებს ზემოთ ვარ და ველი ღამეებს, მარტოობით დაღლილ ღამეებს, რათა ისევ გავწვიმდე.... "
#ქეთიგაბინაშვილი
Присоединяйтесь к ОК, чтобы посмотреть больше фото, видео и найти новых друзей.
Нет комментариев