-Ես գիտեմ:
-Կպարզաբանես:
-Դա այնքան պարզ է: Գիշերը դու հասկանում ես, մենակ ես, քո կողքին այդ պահին ոչ մեկը չի լինում, և դու ալևս կարիք չես ունենում ժպտալու, որովհետև կտեսնես թուլությունդ: Եվ ամենավատն այն է, որ հենց այդ պահին դու հիշում ես այն ամենը, ինչն ամենաշատն ես ուզում մոռանալ: Դու սկսում ես մտածել մտածել, մտածել ու այդ մտքերից խելագարվել:
-Բայց մեկ րոպե:
-Ինչ պատահեց:
-Ես հենց դա չեմ հասկանում
-Դա-ն ին՞չ է:
-Հենց այն թե ինչու ՞ են սկսում գիշերները մտածել:
-Ախ դու չես հասկանում:
-Իսկ դու փորձիր բացատրել:
-Հասկանում ես, երբ մարդիկ ունենում են քիչ թվով խնդիրներ, երբ նրանց գիշերը գրկում են իրենց սիրելիները, կամ հեռախոսով մաղթում բարի գիշեր, դա նրաց համար լավագույն քնաբերն է լինում: Եվ նրանք քնում են, ու երազներում էլ տեսնում են լուսավորը: Իսկ երբ մարդանց լքում են, կոտրում, ցավեցնում, մարդիկ ստիված են լինում ցերեկվա լույսի տակ մյուսների մոտ ձևացնել, թե երջանիկ են, որ նորից ու նորից չկոտրվեն, իսկ արդեն մթության մեջ նրանք ազատություն են տալիս իրենց հույզերին, լաց լինում, հիշում, տառապում, արթուն մնում...
-Ի՞նչ պատահեց քեզ:
-Ոչինչ:
-Ինչպես ոչինչ, ախր դու լաց ես լինում:
-Գիշեր է մոտենում...
Присоединяйтесь к ОК, чтобы посмотреть больше фото, видео и найти новых друзей.
Нет комментариев