Предыдущая публикация
Хоць вакол яшчэ сон, цішыня,
Толькі зоркі ў сваім хараводзе,
Ўжо чакаюць наступнага дня.
Дрэмле рэчка ў белым тумане,
Чутны водар нізіннай зямлі,
Хутка сонца гарачае ўстане
І закружаць малькі на мялі.
Супыніся імгненне той ночы,
Ў ціхамірнай сваёй цішыні,
Мо, кахання каму напрарочыш,
А камусьці – прыгожыя сны!
Наступае прывіднае заўтра,
Ў гаях заспявалі дразды.
Вось і сонца, з містычнаю аўрай…
І сыходзіць зноў час у нікуды.
#Валянціна Гераськова
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Нет комментариев