Ինչպե՞ս պատահեց, ո՞նց չհասկացանք,
Որ մեր հոգին են ներարկում մի թույն,
Որն չի սպանում, վարակում սակայն,
Խեղաթյուրում է ամե֘ն սրբություն։
Փո֘ղը հռչակվեց գերագույն արժեք,
Ազնվության տեղ, իրական սիրո,
Մեր արյունատար երակնե՜րն խուժեց
Լոկ խարդախություն և այլասերում։
Ամե֘ն, ամե֘ն ինչ չափեցին փողով,
Իսկ իր քանակով -հարգանքն ու պատիվն։
Հավասարեցրին հողին անողորմ
Խելքն ու տաղանդը ամե֘ն անհատի։
Մարդկայնությու՜նը վերացվեց անհետ
Եվ բարոյական ամե֘ն հատկանիշ։
Գլխաքանակով չափվեց այսուհետ
Մարդկությունն անգամ, դարձած թվանիշ։
Թվայնացրեցին ամե֘ն ինչ մեր շուրջ՝
Տու՜ն, տե՜ղ, ընտանի՜ք, նու՜յնիսկ -հավատամք,
Կարծես առարկա լինեինք անշունչ,
Վիրտուալ կյանքն այս ու՞մ կամքով մտանք։
Մի էլեկտրական գործիք երկաթե,
Փոխարինելով ուղեղին մարդկանց,
Ուղեկցում է միշտ նրանց ամե֘ն տեղ,
Չթույլատրելով մտածե՜լն անգամ։
Ամե֘ն ինչ կախվեց մատի հպումից,
Հապավումով են բառերը գրում։
Երբ կարդում եմ, ինձ հանում է հունից
Այն, ինչ «եղու֘նգն» է նկարագրում։
Վերացել է համն ու հո՜տը խոսքի,
Ասես բառե՜րն են իրար թշնամի,
Շարում են հերթով նրանց կողք-կողքի,
Թեև շարադրածն իրենց մի֘տք չունի։
Մեր կյանքն ամփոփվեց սարքու՜մ անհոգի։
Այսպես ապրելը ինչի՞ է նման,
Իսպա֘ռ զրկվեցինք սեփական կամքից,
Հրճվում է հիմա միա՜յն սատանան։
Նախանձում եմ ես կենդանիներին,
Իսկ թռչուններին -առավելապես,
Որ սատանային չդարձան գերի,
Ապրում են ազատ դեռ, առաջվա պես։
Անաստաս Հակոբյան
05.02.2023թ.
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Нет комментариев