არ ჰყოლოდა მას მშობელი დედა.
სიცოცხლეს რომ მაზიარა მისთვის,
ამ ქალს მართლაც სხვა თვალითა ვხედავ.
ყველას დედა ლამაზი ჰყავს ვიცით,
რითი არ ჰგავს ჩემი დედაც ლამაზს?!
ისე მშვიდად შემოგვცქერის მუდამ,
ვით შეჰფერის უწყინარს და კარგ ქალს.
მართლაც იგი რჩეულია ამით,
რომ არ უყვარს გაბრაზება სხვათა.
სხვის სიავეც დედას ნერვებს უშლის,
ამ საქმეზე თავად როგორ წავა?!
ამიტომაც როცა სტუმარს ხედავს
დასთამაშებს მას სახეზე ღიმი.
არ შეიმჩნევს თავს თუ ცუდადა გრძნობს,
მასპინძლობაც ხომ გულუხვი იცის.
დაგვიბერდა, მაგრამ მაინც მოსდგავს
ძველებური ეშხიცა და პეწიც,
ბევრ სიძნელეს შეეჭიდა, მაგრამ
იქნებ უფრო ბევრიც სურდა ჩვენთვის.
დგას და მუდამ შეჰღაღადებს უფალს,
კარგად ჰყავდეს ქმარიცა და შვილნიც,
რომ სუყველას გაუმართლოს ყველგან
და მის ოჯახს არ მოაკლდეს ლხინი.
რომ შეასწროს ყველა თავის შვილის
აწყობილი ოჯახების ცქერას,
და შვილებიც ახარებდნენ მუდამ,
თავსა გრძნობდეს ის ბედნიერ დედად.
არ იხილოს ცრემლი მისმა თვალმა,
აღარ ჰქონდეს შიშჩამდგარი მზერა,
აუხდინოს ყველა კარგი ნატვრა
და გაუქროს ყოველგვარი სევდა.
თუკი მართლა შეისმინა ღმერთმა,
ყოველივე ამ წუთებში თქმული,
მაშინ მართლაც გალაღდება დედა,
სიამითაც აღევსება გული.
მეტად აღარ შეწუხდება ქალი,
აღარ ხვდება მიჯაჭვული წოლაც,
პირნათლად რომ მოიხადა ვალი,
ჯილდოდ მისთვის ღრმა სიბერეც მოვა.
გაქარწყლდება ის სიმწარე,სევდაც,
რაც ცხოვრებამ მას არგუნა ბედით,
ყველა ნაღველს ქარს გაატანს ველად
და ჩვენც მუდამ ვიამაყებთ დედით.
/მანანა ბოჭორიშვილი/
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Комментарии 2
...