უდაბნოში რომ
აღმოჩნდე შენ
ერთი ჭიქა
წყალიხარ.
დასაწყისშივე
გეტყვი როო
რამაგარი
ქალიხარ , შავი
ღვინის გაქვს
ტუჩები მაშჲნ
როდესაც
ლოთივარ და
როცა თრობა
მინდება მეც
შენთან სტუმრად
მოვდივარ აი
მაშინ კი
დავთვრები
ჩავიძირები
სასმელში იმას
ალერსით
გადმოვცემ რასაც
არგეტყვი
სასმელში
ცხოვრებას
რისკით
შევხედავ,
სიკვდილს
სიცოცხლის
მკვლევარად , თუ
მთასვლელობა
შევძელი მე შენ
დაგიპყრობ
მწვერვალად.
ღრუბლებს კი ნუ
ემალები,გიხდება
მათგან
გამოსვლა, და
როცა მწვერვალს
დაგიპყრობ, შენ
მზის იქნებნი
ამოსვლა .
ვარდების ზღვაში
გიხილე, ლექსი
გიძღვენი
უთქმელი,
ვარდებს
სურნელი
აღარ აქვთ ,
ვარდებს აქვთ
შენი
სურნელი , ხედავ
რა ქალი
ყოპილხარ?
შენსკენ ლტოლვა
რომ დიდია ,
შენზე მაგარი
კაიფი მ ე სულ
ფეხებზე მკდიია,
ეს ვარდები კი
სუყველა,
გრძნობებით
მოქარგულია,
არცერთი არ
მიყიდია სუყველა
მოპარულია <3
- Me rom waval
albat
ityvis
deda es ra kargi
gamizrdia
shvili,da inatrebs
is
dge
missa neta
pirvelad
rom
damikera gili, roca
waval
gaixsenenebs
mama pirvelad
rom
mnaxa ukve
didi kargia rom ar
gamatamama
kargia romase
kargad msjidi
waval
mjera
mere ityvis qali
shesadzloa
daigvaros cremlad
ecocxlao yopiliyo
mtvrali mtavaria
viqnevbodit
ertad,me ar vici
ras ifiqrebs shvili
albat cuds
da albat cota
kargsac tviton
vici movakeli xili
da
vaklebdi nayinsac
da marwyvsac.ras
ityvian
dzmebi roca waval
albat
iqac shemficeben
dzmobas
chems gareshe
daicleba
bocaa chems
gareshe
ahyvebian
grdznobas iq ki
vici
vinc damxvdeba
ityvis
mudam scdida
tavis
beds da
weras kargia ar
uketebia
titqmis tu ar
chavtvli ragac
leqsis weras me
minda rom
vupasuxo yvelas
qaleebs, shvileebs,
chemianebs,
masaac
moeridon
usafudzvlo gelvas
ar vapireb me jer
arsad
wasvlas...<3
- შენს ქალაქში
არაფერი
გვაოცებს,
შენს ქალაქში
თურმე რა არ
მომხდარა,
მაგრამ ერთი აქ
კი ცხადზე
ცხადია,
პოეზია აქ
არასდროს
მომკვდარა
შენს ქალაქში
კითხულობენ შენს
ლექსებს,
შენი რითმის
სიყვარულში
გართულად,,
შენს ქალაქში შენ
იცხოვრე
ქართულად,
ვაჟკაცურად და
არა
წარმართულად.
ნუ გგონია შენი
ლექსი
დაობლდა,
ნუ გგონია რომ
ფურცლები
დაობდა,
შენს ქალაქში
ლამაზია ტაძარი,
შენი მუზა....არ
წასულა, აქ არის.
ნუ გგონია რომ
სიკვდილით
გვშორდები,
ჩემო ნიკო.....ჯერ
არ
გემშვიდობებით,
შენ ქალაქში
მოგვიტანე
ფერები,
შენს საფლავთან
მოვალთ...
მოგეფერებით.
შენ გვაჩუქე
სიყვარული
ზღვაური,
შენ გვაჩუქე ნიკო
გომელაური,
შენს ქალაქში
ყველაფერი
მოსულა,
შენს
საფლავზე...იები
ამოსულა!)
შენ ვერ გამიგე მინდოდა მეთქვა,
ცრემლს სიცრუისგან როგორ ვერ
არჩევ,
ნუთუ არ გესმის ამ გულის
ფეთქვა
ცოცხალი რომ ვარ ფეთქვითღა
ვამჩნევ...
ჩემზე ნაწყენი ვინმეზე გამცვლი,
ჩაიცმევ ალბათ ქორწილის კაბას,
მე კი გულმოკლულს
გრძნობებად დამცლი,
რომ მისთხოვდები მელოტს და
დაბალს...
მოვალ მე შენთან ქორწილში
უცხოდ,
გეცმება ალბათ ცისფერი კაბა,
დავლევ ერთ ჭიქას კუთხეში
უხმოდ,
დავლევ, დავცლი და უჩუმრად
წავალ...
წვიმაში ჩავკლავ უზომო
ტკივილს,
შენს გვერდით ნაგრძნობ
წუთიერ შვებას,
ბავშვურ თვალებზე მაგ ღვთურ
ღიმილს,
შენი ტუჩების დაწითლულ
ვნებას...
მომეძალება გიშრის თვალები,
და გამახელებს ველურის ძალით,
მომბეზრდა ჩვენი მელოდრამები,
მომკალით ვინმემ! გთხოვთ,
თუნდაც წამით...
მე თქვენს მკვდარ ქორწილს
გავხდი სუდარას,
ბინდი მეკვრება თვალებზე
ღამით,
აღარ შევისმენ აღარც მუდარას,
დავითრევ სიძეს, უბრალოს
ბრალით!
ვიღებ იარაღს და გულში ვესვრი,
თან შემოგხედავ თვალებით
მკვლელის,
მე ჯოჯოხეთის გზის წყარო
შევსვი,
შენგან გულმოკლულს იქ შვება
მელის...
მინდა გაგშორდე და თანაც
მალე,
გ...Ещёშენ ვერ გამიგე მინდოდა მეთქვა,
ცრემლს სიცრუისგან როგორ ვერ
არჩევ,
ნუთუ არ გესმის ამ გულის
ფეთქვა
ცოცხალი რომ ვარ ფეთქვითღა
ვამჩნევ...
ჩემზე ნაწყენი ვინმეზე გამცვლი,
ჩაიცმევ ალბათ ქორწილის კაბას,
მე კი გულმოკლულს
გრძნობებად დამცლი,
რომ მისთხოვდები მელოტს და
დაბალს...
მოვალ მე შენთან ქორწილში
უცხოდ,
გეცმება ალბათ ცისფერი კაბა,
დავლევ ერთ ჭიქას კუთხეში
უხმოდ,
დავლევ, დავცლი და უჩუმრად
წავალ...
წვიმაში ჩავკლავ უზომო
ტკივილს,
შენს გვერდით ნაგრძნობ
წუთიერ შვებას,
ბავშვურ თვალებზე მაგ ღვთურ
ღიმილს,
შენი ტუჩების დაწითლულ
ვნებას...
მომეძალება გიშრის თვალები,
და გამახელებს ველურის ძალით,
მომბეზრდა ჩვენი მელოდრამები,
მომკალით ვინმემ! გთხოვთ,
თუნდაც წამით...
მე თქვენს მკვდარ ქორწილს
გავხდი სუდარას,
ბინდი მეკვრება თვალებზე
ღამით,
აღარ შევისმენ აღარც მუდარას,
დავითრევ სიძეს, უბრალოს
ბრალით!
ვიღებ იარაღს და გულში ვესვრი,
თან შემოგხედავ თვალებით
მკვლელის,
მე ჯოჯოხეთის გზის წყარო
შევსვი,
შენგან გულმოკლულს იქ შვება
მელის...
მინდა გაგშორდე და თანაც
მალე,
გნახე იმასთან ტირილით
მჯდარი,
ვისზე გამცვალე? ვის მანაცვალე?
ის თუ მკვდარია, მე ორგზის
მკვდარი!
იმავ იარაღს შენ იღებ ხელში,
მიმიზნებ გულში და სისხლიც
მოსჩანს,
თუ ეს ჭრილობა არ მომკლავს
მაშინ,
შენი თვალების სიშავე
მომკლავს...
მორჩილად ვგდივართ შენთვის
ურჩები,
თვალებით ვხედავ შენს სხეულს
მოძრავს,
თუ წითელ სისხლსაც
გადავურჩები,
შენი ტუჩების სიწითლე
მომკლავს...
დაგვასვენებენ მტრებს ბოლოს
ერთად,
მას – ჩემგან მოკლულს, მე კი
შენგან მკვდარს,
მე მიწას შევჭამ საფლავში
მტერთან,
შენ მისთხოვდები ალბათ ვიღაც
მხდალს...
მცირეხნიანი ტირილის შემდეგ,
გადაგვივიწყებ შენი კვნესამე,
ჩვენ დავიწყების მორევში
შეგვდებ,
შენ კი გაჰყვები ვიგაც მესამეს...
სულთა სამყაროს ჩხიბავს
მიონი,
ჩვენს ცივ სახეებს ცრემლები
დაფლავს,
გამახსენდება გალაკტიონი
და მესაფლავე გაგვითხრის
საფლავს...!
უთქმელი სიტყვები ყელში მაქვს
გაჩრილი,
ნათქვამით კი მთელი სამყარო
ავრიე,
იმ ღამით ტალახში დავეცი
რადგანაც,
სასმელი კი არა, სიმთვრალე
დავლიე.
გეძახდი ნუ წახვალ მაცადე
ადგომა,
ხედავდი ვცდილობდი და იცი
ვეცდები,
იქამდე სადამდეც გამიშვებს
ლექსები,
მაცადე იქნება მე თვითონ
გეცლები.
სიგარეტს სიცოცხლის ჯინაზე
ვაბოლებ,
მინდა რომ თვალებში შევხედო
აღსასრულს,
ამ ლექსის ბოლოში არ ვტოვებ
ავტოგრაფს,
უბრალოდ მიჯღაბნით მივაწერ
“დასასრულს”.
ცხოვრებამ წამებში შეცვალა
ფერები,
წარსული წუთებში თავიდან
გადამხდა,
ამხელა ძალა ხარ და თითქოს არ
მჯერა,
ამ ჩემი სიტყვების მოსმენა რა
გახდა..
მოდი, მივატოვოთ ერთმანეთი,
მერე მონატრება შევშალოთ...
გრძნობით გავარღვიოთ
უკუნეთი,
გულში არაფერი შევცვალოთ.
მერე, დამიძახე მონატრებულს,
სითბო დამაწიე საშენო,
სულში სიყვარულად
მონათებულს,
ჩემში უშენობა გაჩვენო.
მოდი, სულ ცოტა ხნით მიმატოვე,
ვითომ წახვედი და არ ვიცი...
და როს გამაგიჟებს სიმარტოვე,
ნაცნობ ხეივანთან დაგიცდი.
როცა ბოლო სუნთქვა გაილევა,
და როს ჰაერივით გინატრებ,
ირგვლივ ყველაფერი აირევა,
უკან დაბრუნდი და გიმარტებ.
ისევ აპრილივით ავკვირტდები,
სურნელს შემმატებენ ატმები,
მოხვალ, უცხოსავით მაკვირდები,
მე კი, შენი მზერით დავტკბები.
არა, უშენობა არ მიხდება,
ასე, ხუმრობაც კი მაშინებს,
ვიდრე სიხარული წამიხდება,
გიხმობ, დამიბრუნდი მაშინვე.
ხვალეც, თუ გითხარი წადიმეთქი,
არა –ნორმალური მიწოდე..
ოღონდ, არ გაგიწყრეს კიდევ
ღმერთი
და არ დამიჯერო იცოდე..
გამიშვით... ცხოვრებას წიხლი
უნდა ვკრა!
მომბრზრდა ამდენი ნაგვის
ყურება,
ვინახე, ვეფერე, ვეცადე,
ვინდომე...
მაგრამ თავს ზემოთ ვერ
მოვინდომე.
გამიშვით... ცხოვრება უნდა
წავშალო,
რათა თავიდან დავიწყო
ყოველი,
ყოველი დილის მზის
ნათებასთან კი,
კარგისკენ ცვლილებებს
ამაოდ მოველი.
მომბეზრდა ამდენი სიყალბის
ყურება,
იმ თვალთ უწვდენელ
ჰორიზონტამდე,
გამიშვით... სადმე
უკაცრიელში,
გამიშვით... სადმე ცხოვრების
ბოლომდე,
ნუთუ ამისთვის გავჩნდით ამ
ქვეყნად,
რათა დაგვეგლიჯა ერთურთის
სულები,
თუ არ აგვტკივდა, ზოგჯერ
ვერც კი ვგრძნობთ,
რომ ორგანიზმში სადა გვაქვს
გულები.
გამიშვით... სიცრუეს დუელში
ვიწვევ,
და არ მჭირდება თეთრი
ალამი,
მე იარაღის მაგივრად ხელში
მიჭირავს ფურცელი და
საწერი კალამი.
გამიშვით... სიტყვა ენაზე
მომადგა,
დროა ყველაფერი რითმებად
ავაწყო,
დიხ ეს მე ვარ ამ ლექსის
პოეტი
და მსურს რომ სტროფებიც ასე
დავაწყო...
ის რომ... მომბეზრდა შავ-
თეთრი კადრები,
ის რომ სამყარო აღარ
ჟღერადობს,
მომეცით ფერადი ფანქრები,
ცხოვრება...
ბავშვურად უნდა გავაფერადო!
...Ещёგამიშვით... ცხოვრებას წიხლი
უნდა ვკრა!
მომბრზრდა ამდენი ნაგვის
ყურება,
ვინახე, ვეფერე, ვეცადე,
ვინდომე...
მაგრამ თავს ზემოთ ვერ
მოვინდომე.
გამიშვით... ცხოვრება უნდა
წავშალო,
რათა თავიდან დავიწყო
ყოველი,
ყოველი დილის მზის
ნათებასთან კი,
კარგისკენ ცვლილებებს
ამაოდ მოველი.
მომბეზრდა ამდენი სიყალბის
ყურება,
იმ თვალთ უწვდენელ
ჰორიზონტამდე,
გამიშვით... სადმე
უკაცრიელში,
გამიშვით... სადმე ცხოვრების
ბოლომდე,
ნუთუ ამისთვის გავჩნდით ამ
ქვეყნად,
რათა დაგვეგლიჯა ერთურთის
სულები,
თუ არ აგვტკივდა, ზოგჯერ
ვერც კი ვგრძნობთ,
რომ ორგანიზმში სადა გვაქვს
გულები.
გამიშვით... სიცრუეს დუელში
ვიწვევ,
და არ მჭირდება თეთრი
ალამი,
მე იარაღის მაგივრად ხელში
მიჭირავს ფურცელი და
საწერი კალამი.
გამიშვით... სიტყვა ენაზე
მომადგა,
დროა ყველაფერი რითმებად
ავაწყო,
დიხ ეს მე ვარ ამ ლექსის
პოეტი
და მსურს რომ სტროფებიც ასე
დავაწყო...
ის რომ... მომბეზრდა შავ-
თეთრი კადრები,
ის რომ სამყარო აღარ
ჟღერადობს,
მომეცით ფერადი ფანქრები,
ცხოვრება...
ბავშვურად უნდა გავაფერადო!
უცხო სივრცეში გაფანტულ
გრძნობებს,
დაუფიქრებლად ჩადენილ
ცოდვებს,
თამბაქოს ბოლში გახვეულ
განცდებს
ყველა ცდილობს და ვერავინ
მართმევს.
რაც ამიკრძალეს ყველაფერს
ვსინჯავ
და ველოდები ღმერთისაგან
ნიშანს,
უბის წიგნაკი გაივსო
ბოდვით,
ალბათ მიწოდებთ უნიჭოს,
მოცლილს...
და არც შეცდებით, ცოტა მაქვს
საქმე,
წარსულში დაშვებულ
შეცდომებს დავსდევ,
დაუბრკოლებლად წამოსულ
ცრემლებს,
ვეღარ ვაჩერებ და თითქოს ვერ
ვძლებ.
გული ფეთქვისგან საგულეს
გაცდა,
აღარ ვაპირებ მე მეტის
დაცდას,
ცხოვრება მოკლეა - არაფრის
მთქმელი,
გთხოვ არ გამიშვა, ჩამკიდე
ხელი...!!!!
Мы используем cookie-файлы, чтобы улучшить сервисы для вас. Если ваш возраст менее 13 лет, настроить cookie-файлы должен ваш законный представитель. Больше информации
Комментарии 8
უდაბნოში რომ
აღმოჩნდე შენ
ერთი ჭიქა
წყალიხარ.
დასაწყისშივე
გეტყვი როო
რამაგარი
ქალიხარ , შავი
ღვინის გაქვს
ტუჩები მაშჲნ
როდესაც
ლოთივარ და
როცა თრობა
მინდება მეც
შენთან სტუმრად
მოვდივარ აი
მაშინ კი
დავთვრები
ჩავიძირები
სასმელში იმას
ალერსით
გადმოვცემ რასაც
არგეტყვი
სასმელში
ცხოვრებას
რისკით
შევხედავ,
სიკვდილს
სიცოცხლის
მკვლევარად , თუ
მთასვლელობა
შევძელი მე შენ
დაგიპყრობ
მწვერვალად.
ღრუბლებს კი ნუ
ემალები,გიხდება
მათგან
გამოსვლა, და
როცა მწვერვალს
დაგიპყრობ, შენ
მზის იქნებნი
ამოსვლა .
ვარდების ზღვაში
გიხილე, ლექსი
გიძღვენი
უთქმელი,
ვარდებს
სურნელი
აღარ აქვთ ,
ვარდებს აქვთ
შენი
სურნელი , ხედავ
რა ქალი
ყოპილხარ?
შენსკენ ლტოლვა
რომ დიდია ,
შენზე მაგარი
კაიფი მ ე სულ
ფეხებზე მკდიია,
ეს ვარდები კი
სუყველა,
გრძნობებით
მოქარგულია,
არცერთი არ
მიყიდია სუყველა
მოპარულია <3
avtori: zura salukvadze )
albat
ityvis
deda es ra kargi
gamizrdia
shvili,da inatrebs
is
dge
missa neta
pirvelad
rom
damikera gili, roca
waval
gaixsenenebs
mama pirvelad
rom
mnaxa ukve
didi kargia rom ar
gamatamama
kargia romase
kargad msjidi
waval
mjera
mere ityvis qali
shesadzloa
daigvaros cremlad
ecocxlao yopiliyo
mtvrali mtavaria
viqnevbodit
ertad,me ar vici
ras ifiqrebs shvili
albat cuds
da albat cota
kargsac tviton
vici movakeli xili
da
vaklebdi nayinsac
da marwyvsac.ras
ityvian
dzmebi roca waval
albat
iqac shemficeben
dzmobas
chems gareshe
daicleba
bocaa chems
gareshe
ahyvebian
grdznobas iq ki
vici
vinc damxvdeba
ityvis
mudam scdida
tavis
beds da
weras kargia ar
uketebia
titqmis tu ar
chavtvli ragac
leqsis weras me
minda rom
vupasuxo yvelas
qaleebs, shvileebs,
chemianebs,
masaac
moeridon
usafudzvlo gelvas
ar vapireb me jer
arsad
wasvlas...<3
avtori:niko gomelauri)
- შენს ქალაქში
არაფერი
გვაოცებს,
შენს ქალაქში
თურმე რა არ
მომხდარა,
მაგრამ ერთი აქ
კი ცხადზე
ცხადია,
პოეზია აქ
არასდროს
მომკვდარა
შენს ქალაქში
კითხულობენ შენს
ლექსებს,
შენი რითმის
სიყვარულში
გართულად,,
შენს ქალაქში შენ
იცხოვრე
ქართულად,
ვაჟკაცურად და
არა
წარმართულად.
ნუ გგონია შენი
ლექსი
დაობლდა,
ნუ გგონია რომ
ფურცლები
დაობდა,
შენს ქალაქში
ლამაზია ტაძარი,
შენი მუზა....არ
წასულა, აქ არის.
ნუ გგონია რომ
სიკვდილით
გვშორდები,
ჩემო ნიკო.....ჯერ
არ
გემშვიდობებით,
შენ ქალაქში
მოგვიტანე
ფერები,
შენს საფლავთან
მოვალთ...
მოგეფერებით.
შენ გვაჩუქე
სიყვარული
ზღვაური,
შენ გვაჩუქე ნიკო
გომელაური,
შენს ქალაქში
ყველაფერი
მოსულა,
შენს
საფლავზე...იები
ამოსულა!)
avtori:zura salukvadze)
ცრემლს სიცრუისგან როგორ ვერ
არჩევ,
ნუთუ არ გესმის ამ გულის
ფეთქვა
ცოცხალი რომ ვარ ფეთქვითღა
ვამჩნევ...
ჩემზე ნაწყენი ვინმეზე გამცვლი,
ჩაიცმევ ალბათ ქორწილის კაბას,
მე კი გულმოკლულს
გრძნობებად დამცლი,
რომ მისთხოვდები მელოტს და
დაბალს...
მოვალ მე შენთან ქორწილში
უცხოდ,
გეცმება ალბათ ცისფერი კაბა,
დავლევ ერთ ჭიქას კუთხეში
უხმოდ,
დავლევ, დავცლი და უჩუმრად
წავალ...
წვიმაში ჩავკლავ უზომო
ტკივილს,
შენს გვერდით ნაგრძნობ
წუთიერ შვებას,
ბავშვურ თვალებზე მაგ ღვთურ
ღიმილს,
შენი ტუჩების დაწითლულ
ვნებას...
მომეძალება გიშრის თვალები,
და გამახელებს ველურის ძალით,
მომბეზრდა ჩვენი მელოდრამები,
მომკალით ვინმემ! გთხოვთ,
თუნდაც წამით...
მე თქვენს მკვდარ ქორწილს
გავხდი სუდარას,
ბინდი მეკვრება თვალებზე
ღამით,
აღარ შევისმენ აღარც მუდარას,
დავითრევ სიძეს, უბრალოს
ბრალით!
ვიღებ იარაღს და გულში ვესვრი,
თან შემოგხედავ თვალებით
მკვლელის,
მე ჯოჯოხეთის გზის წყარო
შევსვი,
შენგან გულმოკლულს იქ შვება
მელის...
მინდა გაგშორდე და თანაც
მალე,
გ...Ещёშენ ვერ გამიგე მინდოდა მეთქვა,
ცრემლს სიცრუისგან როგორ ვერ
არჩევ,
ნუთუ არ გესმის ამ გულის
ფეთქვა
ცოცხალი რომ ვარ ფეთქვითღა
ვამჩნევ...
ჩემზე ნაწყენი ვინმეზე გამცვლი,
ჩაიცმევ ალბათ ქორწილის კაბას,
მე კი გულმოკლულს
გრძნობებად დამცლი,
რომ მისთხოვდები მელოტს და
დაბალს...
მოვალ მე შენთან ქორწილში
უცხოდ,
გეცმება ალბათ ცისფერი კაბა,
დავლევ ერთ ჭიქას კუთხეში
უხმოდ,
დავლევ, დავცლი და უჩუმრად
წავალ...
წვიმაში ჩავკლავ უზომო
ტკივილს,
შენს გვერდით ნაგრძნობ
წუთიერ შვებას,
ბავშვურ თვალებზე მაგ ღვთურ
ღიმილს,
შენი ტუჩების დაწითლულ
ვნებას...
მომეძალება გიშრის თვალები,
და გამახელებს ველურის ძალით,
მომბეზრდა ჩვენი მელოდრამები,
მომკალით ვინმემ! გთხოვთ,
თუნდაც წამით...
მე თქვენს მკვდარ ქორწილს
გავხდი სუდარას,
ბინდი მეკვრება თვალებზე
ღამით,
აღარ შევისმენ აღარც მუდარას,
დავითრევ სიძეს, უბრალოს
ბრალით!
ვიღებ იარაღს და გულში ვესვრი,
თან შემოგხედავ თვალებით
მკვლელის,
მე ჯოჯოხეთის გზის წყარო
შევსვი,
შენგან გულმოკლულს იქ შვება
მელის...
მინდა გაგშორდე და თანაც
მალე,
გნახე იმასთან ტირილით
მჯდარი,
ვისზე გამცვალე? ვის მანაცვალე?
ის თუ მკვდარია, მე ორგზის
მკვდარი!
იმავ იარაღს შენ იღებ ხელში,
მიმიზნებ გულში და სისხლიც
მოსჩანს,
თუ ეს ჭრილობა არ მომკლავს
მაშინ,
შენი თვალების სიშავე
მომკლავს...
მორჩილად ვგდივართ შენთვის
ურჩები,
თვალებით ვხედავ შენს სხეულს
მოძრავს,
თუ წითელ სისხლსაც
გადავურჩები,
შენი ტუჩების სიწითლე
მომკლავს...
დაგვასვენებენ მტრებს ბოლოს
ერთად,
მას – ჩემგან მოკლულს, მე კი
შენგან მკვდარს,
მე მიწას შევჭამ საფლავში
მტერთან,
შენ მისთხოვდები ალბათ ვიღაც
მხდალს...
მცირეხნიანი ტირილის შემდეგ,
გადაგვივიწყებ შენი კვნესამე,
ჩვენ დავიწყების მორევში
შეგვდებ,
შენ კი გაჰყვები ვიგაც მესამეს...
სულთა სამყაროს ჩხიბავს
მიონი,
ჩვენს ცივ სახეებს ცრემლები
დაფლავს,
გამახსენდება გალაკტიონი
და მესაფლავე გაგვითხრის
საფლავს...!
გაჩრილი,
ნათქვამით კი მთელი სამყარო
ავრიე,
იმ ღამით ტალახში დავეცი
რადგანაც,
სასმელი კი არა, სიმთვრალე
დავლიე.
გეძახდი ნუ წახვალ მაცადე
ადგომა,
ხედავდი ვცდილობდი და იცი
ვეცდები,
იქამდე სადამდეც გამიშვებს
ლექსები,
მაცადე იქნება მე თვითონ
გეცლები.
სიგარეტს სიცოცხლის ჯინაზე
ვაბოლებ,
მინდა რომ თვალებში შევხედო
აღსასრულს,
ამ ლექსის ბოლოში არ ვტოვებ
ავტოგრაფს,
უბრალოდ მიჯღაბნით მივაწერ
“დასასრულს”.
ცხოვრებამ წამებში შეცვალა
ფერები,
წარსული წუთებში თავიდან
გადამხდა,
ამხელა ძალა ხარ და თითქოს არ
მჯერა,
ამ ჩემი სიტყვების მოსმენა რა
გახდა..
მერე მონატრება შევშალოთ...
გრძნობით გავარღვიოთ
უკუნეთი,
გულში არაფერი შევცვალოთ.
მერე, დამიძახე მონატრებულს,
სითბო დამაწიე საშენო,
სულში სიყვარულად
მონათებულს,
ჩემში უშენობა გაჩვენო.
მოდი, სულ ცოტა ხნით მიმატოვე,
ვითომ წახვედი და არ ვიცი...
და როს გამაგიჟებს სიმარტოვე,
ნაცნობ ხეივანთან დაგიცდი.
როცა ბოლო სუნთქვა გაილევა,
და როს ჰაერივით გინატრებ,
ირგვლივ ყველაფერი აირევა,
უკან დაბრუნდი და გიმარტებ.
ისევ აპრილივით ავკვირტდები,
სურნელს შემმატებენ ატმები,
მოხვალ, უცხოსავით მაკვირდები,
მე კი, შენი მზერით დავტკბები.
არა, უშენობა არ მიხდება,
ასე, ხუმრობაც კი მაშინებს,
ვიდრე სიხარული წამიხდება,
გიხმობ, დამიბრუნდი მაშინვე.
ხვალეც, თუ გითხარი წადიმეთქი,
არა –ნორმალური მიწოდე..
ოღონდ, არ გაგიწყრეს კიდევ
ღმერთი
და არ დამიჯერო იცოდე..
უნდა ვკრა!
მომბრზრდა ამდენი ნაგვის
ყურება,
ვინახე, ვეფერე, ვეცადე,
ვინდომე...
მაგრამ თავს ზემოთ ვერ
მოვინდომე.
გამიშვით... ცხოვრება უნდა
წავშალო,
რათა თავიდან დავიწყო
ყოველი,
ყოველი დილის მზის
ნათებასთან კი,
კარგისკენ ცვლილებებს
ამაოდ მოველი.
მომბეზრდა ამდენი სიყალბის
ყურება,
იმ თვალთ უწვდენელ
ჰორიზონტამდე,
გამიშვით... სადმე
უკაცრიელში,
გამიშვით... სადმე ცხოვრების
ბოლომდე,
ნუთუ ამისთვის გავჩნდით ამ
ქვეყნად,
რათა დაგვეგლიჯა ერთურთის
სულები,
თუ არ აგვტკივდა, ზოგჯერ
ვერც კი ვგრძნობთ,
რომ ორგანიზმში სადა გვაქვს
გულები.
გამიშვით... სიცრუეს დუელში
ვიწვევ,
და არ მჭირდება თეთრი
ალამი,
მე იარაღის მაგივრად ხელში
მიჭირავს ფურცელი და
საწერი კალამი.
გამიშვით... სიტყვა ენაზე
მომადგა,
დროა ყველაფერი რითმებად
ავაწყო,
დიხ ეს მე ვარ ამ ლექსის
პოეტი
და მსურს რომ სტროფებიც ასე
დავაწყო...
ის რომ... მომბეზრდა შავ-
თეთრი კადრები,
ის რომ სამყარო აღარ
ჟღერადობს,
მომეცით ფერადი ფანქრები,
ცხოვრება...
ბავშვურად უნდა გავაფერადო!
...Ещёგამიშვით... ცხოვრებას წიხლი
უნდა ვკრა!
მომბრზრდა ამდენი ნაგვის
ყურება,
ვინახე, ვეფერე, ვეცადე,
ვინდომე...
მაგრამ თავს ზემოთ ვერ
მოვინდომე.
გამიშვით... ცხოვრება უნდა
წავშალო,
რათა თავიდან დავიწყო
ყოველი,
ყოველი დილის მზის
ნათებასთან კი,
კარგისკენ ცვლილებებს
ამაოდ მოველი.
მომბეზრდა ამდენი სიყალბის
ყურება,
იმ თვალთ უწვდენელ
ჰორიზონტამდე,
გამიშვით... სადმე
უკაცრიელში,
გამიშვით... სადმე ცხოვრების
ბოლომდე,
ნუთუ ამისთვის გავჩნდით ამ
ქვეყნად,
რათა დაგვეგლიჯა ერთურთის
სულები,
თუ არ აგვტკივდა, ზოგჯერ
ვერც კი ვგრძნობთ,
რომ ორგანიზმში სადა გვაქვს
გულები.
გამიშვით... სიცრუეს დუელში
ვიწვევ,
და არ მჭირდება თეთრი
ალამი,
მე იარაღის მაგივრად ხელში
მიჭირავს ფურცელი და
საწერი კალამი.
გამიშვით... სიტყვა ენაზე
მომადგა,
დროა ყველაფერი რითმებად
ავაწყო,
დიხ ეს მე ვარ ამ ლექსის
პოეტი
და მსურს რომ სტროფებიც ასე
დავაწყო...
ის რომ... მომბეზრდა შავ-
თეთრი კადრები,
ის რომ სამყარო აღარ
ჟღერადობს,
მომეცით ფერადი ფანქრები,
ცხოვრება...
ბავშვურად უნდა გავაფერადო!
ზ.სალუქვაძე
გრძნობებს,
დაუფიქრებლად ჩადენილ
ცოდვებს,
თამბაქოს ბოლში გახვეულ
განცდებს
ყველა ცდილობს და ვერავინ
მართმევს.
რაც ამიკრძალეს ყველაფერს
ვსინჯავ
და ველოდები ღმერთისაგან
ნიშანს,
უბის წიგნაკი გაივსო
ბოდვით,
ალბათ მიწოდებთ უნიჭოს,
მოცლილს...
და არც შეცდებით, ცოტა მაქვს
საქმე,
წარსულში დაშვებულ
შეცდომებს დავსდევ,
დაუბრკოლებლად წამოსულ
ცრემლებს,
ვეღარ ვაჩერებ და თითქოს ვერ
ვძლებ.
გული ფეთქვისგან საგულეს
გაცდა,
აღარ ვაპირებ მე მეტის
დაცდას,
ცხოვრება მოკლეა - არაფრის
მთქმელი,
გთხოვ არ გამიშვა, ჩამკიდე
ხელი...!!!!