🪨
У той дзень ішла звычайная праца ў канцы лета — жніво. 🌾 Маці ў дапамогу ўзяла сваю дачку Еўку, але ёй цікавей было плесці вянкі з сінявокіх васількоў. Раптам неба закрыла цёмная хмара. Жанчына занепакоілася і пачала падганяць дзяўчынку, каб тая дапамагла. Але Еўка ўперлася і адмовілася працаваць. Тады маці ёй са злосцю крыкнула: «Дык каб ты каменем стала!» У той жа момант неба счарнела, узняўся моцны вецер з маланкай і громам. Жанчына павярнулася і ўбачыла замест сваёй дачкі камень. Якраз на тым месцы, дзе стаяла Еўка.
▫️ У гэтай легендзе заключаецца глыбокі філасофскі сэнс: ніколі ў сэрцах не трэба казаць таго, аб чым будзеш потым шкадаваць усё жыццё.
👉🏻 Мясцовая жыхарка Алена Карась дадае: «Легенда перасцерагае, каб маці ніколі не пракліналі сваіх дзяцей, бо мацярынскае слова мае вельмі моцную магічную сілу. Карыстацца словам трэба асцярожна, каб не нашкодзіць, бо яно можа несці або злую, або добрую сілу».
У вёсцы Данілегі (сучасныя Данілевічы Лельчыцкага раёну) гэтую гісторыю ведае кожны жыхар. Калі ў людзей здараецца гора, нехта захварэе, то ідуць па дапамогу да «каменнай дзяўчынкі» і абавязкова прыносяць з сабой падарункі. У любую пару года камень стаіць прыбраны, у яркіх хустачках, каралях і «фартушках».
📜 Унікальнай традыцыі пакланення «каменнай дзяўчынцы» нададзены статус нематэрыяльнай гісторыка-культурнай каштоўнасці Рэспублікі Беларусь.
Крыніца: официальный сайт газеты «Светлае жыццё» — Данилевичская традиция поклонения «каменной девочке», Светлана Липская; «Каменная девочка» — туристический бренд Лельчицкого района.
Аўтар фота: Канстанцін Кавалёў.
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Нет комментариев