Онамизга боғландик... Кўзимизни очиб қарасак, ҳовлининг қайсидир четида нималар биландир куймаланиб юрган онамиз бор эди... Чақирсак, ҳув дейдиган...
Этагидан тутиб катта бўлдик...
Ўлим эсв ўша этакни қўлимиздан сидирди ва олди кетди...
Отамизга боғландик...
Бошимизда осмонларга қулоч ёзиб турган улкан чинор мисол отамиз бор эди. Гурс-гурс қадам босиб юрганларида ернинг кўксига ўйиқ тушарди...
Чапдаст ажал...
Курагини ерга бир босди-ю олди кетди...
Кўзларингиз қачондир яқин бир қадрдон қидириб атрофга изғиганми?!
Онангиз сиймосини, отангиз овозида фақат ўзингизгагина сезиладиган ширани кимдандир қидирганмисиз?!
Ким ўшалар?!
Жигарларми?!
Афсуски, уларга ҳам боғланиб қолиб бўлмайди...
Ҳамманинг чироғини ёруғи ўзига тушади бу дунёда...
Суянинг майли, елка тутишса...
Аммо билингки, бир қориндан эгизаги билан талашиб тушганлар ҳам чўбин отга ёлғиз минади...
Қабр деб аталмиш ғарибхонага ёлғиз киради...
ЁЛҒИЗга ёлғиз рўпара бўлади...
Ўзингизни асранг!
Азизахон Исмоилова
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Нет комментариев