Предыдущая публикация
Ці ты чуеш, як цяжка мне?
Можа косы твае расплятаюць
там далёка, далёка дзесь…
Не магу расказаць я пра тое,
што ля сэрца і ў сэрцы маім.
Я не знаю даўно супакою,
а ці варта каго маліць?
У адчаі сцюдзёным сціскаю,
ашчаперыўшы рукамі, чало.
Твая постаць маўклівая такая,
быццам вусны працяў замок.
Як лісты вераснёвыя, ўпрочкі
разлятаюцца думкі мае.
Уладзімір Дубоўка
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Комментарии 1