у вёсцы Агароднікі Пастаўскага раёна Віцебскай вобласці ў сялянскай сям’і. На сённяшні дзень з’явіліся новыя архіўныя дадзеныя аб тым, што Уладзімір Дубоўка нарадзіўся ў 1901 годзе. Але трэба адзначыць, што сам пісьменнік ва ўсіх даведніках агучваў 1900 год.
З 1905 па 1910 г. вучыўся паэт ў Манькавіцкай пачатковай школе. У 1912 годзе паступіў ў двухкласнае Мядзельскае вучылішча. У 1914 годзе паступіў ў Нова-Вілейскую настаўніцкую семінарыю (каля Вільні), якая ў сувязі з вайной была пераведзена ў г. Невель (беларускі горад – цяпер Расія). У 1918 годзе завяршыў вучобу ў семінарыі і прыехаў у Маскву, дзе ў той час жылі бацькі.
Настаўнічаў у Тульскай вобласці (1918–1920), служыў у Чырвонай Арміі (1920–1921). Пасля дэмабілізацыі працаваў метадыстам і інспектарам беларускіх школ Наркамата асветы РСФСР і займаўся на творчым аддзяленні Вышэйшага літаратурна–мастацкага інстытута імя В. Брусава, які скончыў у 1924 г. Быў членам літаратурных аб’яднанняў “Маладняк”, “Узвышша”, першым рэдактарам часопіса “Беларускі піянер” (цяпер “Бярозка”). Працаваў рэдактарам беларускага тэксту “Весніка ЦВК, СНК і СПА Саюзу ССР” (1922–1925), адказным сакратаром пастпрэдства БССР пры ўрадзе СССР (1923–1924), выкладчыкам беларускай літаратуры Камуністычнага універсітэта народаў Захаду (1924–1927), рэдактарам “Збору законаў і загадаў рабоча–сялянскага ўраду Саюза ССР” (1926– 1930). У 1927 г. ажаніўся з Марыяй Пятроўнай Клаўс, у 1928 г. нараджаецца сын Альгерд.
У 1930 г. за верш “За ўсе краі, за ўсе народы свету” паэта арыштоўваюць. У 1931 г. знаходзіцца ў зняволенні ў мінскай турме, 10 красавіка асуджаны на пяць гадоў высылкі ў Яранск (былая Вяцкая губерня), працуе у Яранскім райспажыўсаюзе на пасадзе сакратара, у Яранск прыязджае з сынам Альгердам і Марыя Пятроўна. 1932 г. – жыццё ў Яранску, калі ён “…як пісьменнік, нічога не рабіў”. 1933 г. – прымусовы пераезд у вёску Шэшурга, а пазней – у Чэбаксары. 1937 г. – новы арышт. Жонка з сынам вяртаецца ў Маскву, а потым – у Талдом (сто кіламетраў на поўнач ад Масквы). Там, на пачатку вайны, загінуў іх трынаццацігадовы сын Альгерд. У снежні з прысудам “пазбавіць волі на дзесяць гадоў” паэта этапіруюць на Далёкі Усход. 1939 г. – знаходзіцца на лагернай будоўлі ў Новым Бірабіджане.
1947 г. – пасля заканчэння тэрміну зняволення паэт апынаецца ў г. Зугдзідзі (Грузія), дзе працуе рахункаводам у канторы чайнага саўгаса Наразені. Туды ж пераязджае і Марыя Пятроўна. 1949 г. – чарговы арышт. Спачатку – Тбіліская турма, а потым этап у Краснаярскі край. Працуе сталяром у Почэце Абанскага раёна, Марыя Пятроўна выкладае ў школе матэматыку. 1957 г. – канчаткова рэабілітаваны. 1958 г. – стала жыве ў Маскве. 1959 г. – падарожнічае па Палессі. 1976 г. – у Маскве 20 сакавіка паэт памірае.
Спіс крыніц:
1. Дубоўка Уладзімір Мікалаевіч // Беларуская энцыклапедыя : у 18 т. Т.6 : дадаізм – застава. – Мінск : Беларуская энцыклапедыя, 1998. – С. 245.
2. “О Беларусь, мая шыпшына…” : на радзіме Уладзіміра Дубоўкі
/ [складальнікі : І. М. Заяц, І. М. Пракаповіч]. – Мінск : Тонпік, 2007. – 128 с. : іл.
3. Уладзімір Дубоўка // Беларускія пісьменнікі, 1917–1990 : даведнік / [складальнік А. К. Гардзіцкі ; навуковы рэдактар А. Л. Верабей]. – Мінск : Мастацкая літаратура, 1994. – С. 185–186.
4. Уладзімір Дубоўка, 1900–1976 // Гісторыя беларускай савецкай літаратуры, 1917–1940 : падручнік для студэнтаў філалагічных факультэтаў педагагічных інстытутаў / пад агульнай рэдакцыяй М. А. Лазарука, А. А. Семяновіч. – Мінск : Вышэйшая школа, 1981. – С. 212–236.
Дубоўка Уладзімір Мікалаевіч. Мой жыццяпіс
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Комментарии 1