Jahon shoirlari vijdon haqida
Avvaldan ming-minglab baytlar yozmishlar
Vijdon-ku aslida sobit aqida,
Kimlardir bu yo'ldan goho ozmishlar.
Balki vijdon deya tinmay chekib oh,
Hayqirib yurmaydi har qanday odam.
Topilga bobolar hikmatlarin goh,
Shunchaki nasihat deguvchilar ham .
Qay bitta narsaga muhtoj bo'lsa gar,
Eng avval o'shanga topingay inson.
Mayli, ummon qadar yo zarra qadar,
Har nechuk qalblarda bor bo'lsin vijdon.
Magar ketar bo'lsa vijdon bosh olib,
Iymon ham u bilan birga ko'chgaydir.
Butkul mardu nomard tayanchsiz qolib,
Choh uzra chirpirak bo'lib uchgaydir.
Devlar qutulgandek Sulaymon o'lgach,
Betizgin tuyg'ular har yon yugurgay.
Qalb degan istehkom posbonsiz bo'lgach,
Eng avval nafs unga o'zini urgay.
Xaq iqat atalmish ravshan quyoshni,
Ochiq diydalarni ilg'amas ko'rib,
Avliyo degaylar so'qir avboshni,
Adolat o'rnini egallar firib.
Ilojin topsalar, har qanday onda
El-yurtni chalg'itib qo'yarlar oson.
Gar hakam bo'lsalar biror maydonda,
Mag'lubni g'olib deb etarlar e'lon.
Kuppa-kunduz kuni kiprik qoqmasdan
Yolg'on so'zlay boshlar "daho"lar hatto.
Kimlardir umrida bir sham yoqmasdan,
Mash'al bo'lmoqlikni qilgaylar da'vo.
Vijdon ketgan joyda albatta bir kun
Ilondek qo'zg'olur bo'hton va tuhmat.
Bu yorug' olamda odamzod uchun
Bormikan ulardan ortiqroq kulfat.
Vijdonsiz kimsaga duch kelgan nafas
Kofir ham dod solgay: Asragil yo rab!
Oddiy bismilloni bilmaydigan kas
Iltijo qilgaydir qiblaga qarab.
Vijdonda ayrilib qolgan fursatda
Boshlanar toj-tahtga ruju da'fatan.
Ne-ne zukko xalqlar qolib g'aflatda,
To'zg'ib ketajakdir butun bir Vatan.
Ha, o'zing yorlaqa, yaratgan egam,
Iblis yuraklarga qutqu solmasin.
Vijdondan mosuvo etmagin hech ham,
Toki u xotirot bo'lib qolmasin.
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Нет комментариев