ովքեր քեզ ընտանիք էին թվում, այդպիսի մարդիկ միշտ մնում են: Մնացել են ուրիշներ։ Ձեռքդ բաց չեն թողնում, չեն թողնում, որ ընկնես անդունդը՝ հանգիստ հետևելով, թե ինչպես ես կտոր-կտորվում: Նրանք այնտեղ են և՛ նեղության մեջ, և՛ ուրախության մեջ, ոչ թե խոսքով, այլ գործով, ոչ թե ձանձրույթից, այլ առանց քեզ լինելու անհնարինության։ Նրանք մնում են, որովհետև չեն կարող հեռանալ, պարզապես չեն կարող...
Мы используем cookie-файлы, чтобы улучшить сервисы для вас. Если ваш возраст менее 13 лет, настроить cookie-файлы должен ваш законный представитель. Больше информации
Нет комментариев