ერთ მონასტერში მორჩილთან ერთად ცხოვრობდა ერთი განდეგილი მღვდელმონაზონი . ერთხელ , აღდგომის დღეს, ღამისთევაზე დასასწრებად ბერი კარიესის ეკლესიაში წავიდა , მოწაფე კი სენაკის სადარაჯოდ დარჩა და მოძღვრისგან კურთხევა მიიღო , მსახურება შინ აღესრულებინა . მორჩილს დაღამებისთანავე კაკუნი შემოესმა .
კარი გააღო და დაინახა უცნობი ბერი , რომელიც პატივითა და თავაზიანობით მიიღო ღარიბულ სენაკში . როცა ღამისთევის ლოცვის აღსრულების დრო დადგა , ერთად დაიწყეს გალობა . ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის სადიდებელი ლოცვის დროს ყოვლადწმინდა მარიამის ხატის წინ დადგნენ და კოსმა მაიუმელის ძველი საგალობელი წამოიწყეს : " უპატიოსნესსა ქერუბიმთასა და აღმატებით უზესთაესსა სერაბიმთასა , განუხრწნელად მშობელსა სიტყვისა ღმრთისასა , მხოლოსა ღმრთისმშობელსა გალობით ვადიდებდეთ !" უეცრად სტუმარმა გალობა შეაწყვეტინა და თქვა : " ჩვენთან ასე არ ადიდებენ ღვთისმშობელს . ჩვენ ჯერ ასე ვგალობთ : " ღირს არს ჭეშმარიტად , რათა გადიდებდეთ შენ , ღვთისმშობელო , რომელი მარადის სანატრელ იქმენ , ყოვლადუბიწოდ და დედად ღმრთისა ჩუენისა " - და მხოლოდ ამის შემდეგ ვამბობთ : " უპატიოსნესსა ქერუბიმთასა და აღმატებით უზესთაესსა სერაბიმთასა..."
ახალგაზრდა მორჩილს გული აუჩუყდა , როცა ჯერ არსმენილი გალობა მოისმინა და სტუმარს შეევედრა , ღვთისმშობლის ამგვარი დიდება მისთვისაც ესწავლებინა , მაგრამ სენაკში არც მელანი აღმოჩნდა და არც ქაღალდი . მაშინ სტუმარმა უთხრა : " აი , ამ ქვაზე დავწერ საგალობელს , შენ კი ისწავლე , ასე იგალობე და ყველა ქრისტიანს ასწავლე , რომ მათაც ამგვარად ადიდონ ყოვლადწმინდა ღვთისმშობელიო " .
საოცარი სტუმრის ხელში ქვა სანთელივით დარბილდა და სიტყვები ღრმად ამოიკვეთა . საგალობლის წერა რომ დაასრულა და ქვა მორჩილს გადასცა , საკუთარი თავი მთავარანგელოზ გაბრიელად მოიხსენია და მსწრაფლ უხილავი გახდა .
გარდამოცემა .
✍ ბერი პეტრე .
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Нет комментариев