Тирмизӣ-(788). Ибни Моҷаҳ-(407). Албонӣ саҳеҳаш дониста аст саҳеҳи Насои-(85).Дуввум: Макруҳ аст буса кардан бар касе, ки шаҳваташ баҳаракат медарояд, ва касе, ки аз худаш эмин набошад, бар шахси рӯзадоар макруҳ аст, ки занашро ё канизашро буса кунад; зеро ин амалҳошаҳватеро бедор мекунад, ки он ба суӣ ҳамбистари мебарад ва рӯзаро фосид мекунад, аммо касе бовар дошта бошад, ки ба буса кардан шаҳваташ ба ҳаракат намдарояд барои ӯ ҷоиз аст буса кардан; зеро Паёмбар дар ҳоли рӯзадор буданаш буса мекард, Оиша ривоят кардааст: ﻛَﺎﻥَ ﺍﻟﻨَّﺒِﻲُّ ﺻَﻠَّﻰ ﺍﻟﻠﻪُ ﻋَﻠَﻴْﻪِ ﻭَﺳَﻠَّﻢَ « ﻳُﻘَﺒِّﻞُ ﻭَﻳُﺒَﺎﺷِﺮُ ﻭَﻫُﻮَ ﺻَﺎﺋِﻢٌ، ﻭَﻛَﺎﻥَ ﺃَﻣْﻠَﻜَﻜُﻢْ ﻟِﺈِﺭْﺑِﻪِ»“Паёмбар (дуруду саломи аллоҳ бар ӯ бод) буса мекард ваназдикики мекард (даст мерасонд) дар ҳоле, ки ӯ рӯзадор буд, ва молики нафси худаш буд барои хоҷаташ (яънеҳамбистарӣ намешуд)”. Бухорӣ-(1927). Муслим-(1106). Ва ҳамчунин шахси рӯзадор аз чизҳое, ки шаҳватро бедор мекунад ва ба ҳаракат медарорад дурӣ ҷуяд, зиёд ба занаш ё ба канизашнигоҳ накунад, ё зиёд фикри ҳамбистар шуданро накунад, зеро ин амалҳӣ сабаби баромадани мани ва ҳамбистари мешаванд.Саввум: Фуру бурдани балғам: бар шахси рӯзадор макруҳ аст, ки балғамро фуру барад; зеро он ба меъда меравад, ва инсон ба сабаби он қувва мегирад, ва аз ҷониби дигар чизи чиркин асту зарар дорад хурданаш.Чаҳорум: Чашидани таъом: Бар шахсирӯзадор макруҳ аст, ки бидуни ҳоҷат таъомро чашад, пас агар ошпаз бошад барои у чашидани таъом макруҳ нест, аммо бояд эҳтиёт кунад то ки ба меъдааш наравад.Иқтибос аз китоби Ал-Фиқҳу Ал-Муясар дар нури Қурону Суннат.Муалиф: Солеҳ Ибни Абдулазиз Оли Шайх.Тарҷума: Абу Усомаи олим.
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Нет комментариев