ҳукмрони мекард. Рузе бемор шуд ва
табибон аз дармони бемориаш оҷиз монданд ва аз у
узрхоҳи намуданд, ки ҳеҷ коре аз дасташон намеояд.
Шоҳ низ маҷбур шуд, ки ҷонишини худро қабл аз
вафоташ эълон намояд. Шоҳ гуфт: Ман касеро
ҷонишини худ мегузорам, ки қабл аз вафоти ман як
шаб дар қабре, ки барои ман омода мешавад,
бихобад ва субҳ метавонад, ки тоҷи шоҳиро ба сараш
гузорад. Ин хабар дар сарорсари кишвар паҳн шуд
аммо касе рози набуд, ки шабе дар қабр бихобад.
Чанд руз баъд марди фақире ҳозир шуд ва рози буд,
ки танҳо як шаб дар қабр бихобад ва субҳ подшоҳи
мамлакат шавад. Марди фақирро дар қабр гузоштанд
ва як равзанае барои нафас кашиданаш гузоштанд то
намирад ва ҳама аз қабристон рафтанд. Мард хоб
рафт, дар хоб дид, ки Накир ва Мункар ба суроғаш
омаданд. Пурсиданд: дар дунё чи дошти? Марди
фақир ҷавоб дод: Фақат як маркаб (хар) доштам ва
дигар ҳеҷ чизе надоштам. Аз рафтрри фақир бо
хараш пурсиданд, ки чаро дар фалон - фалон руз бар
харат бори зиёд гузошти, ки тавони бардошташро
надошт, ва дар фалон руз ба у ғизои кофи надоди?
Ва....
Марди фақир барои ин зулмҳое, ки ба хараш карда
буд чанд шалоқи оташин хурд, ки барқ аз чашмонаш
парид. Аз хоб бедор мешавад дар тарсу ваҳшат
субҳро интизор мешавад то инки мардум ба суроғаш
биоянд. Субҳ мардум ба суроғи шоҳи навашон
меоянд то уро аз қабр берун оваранд ва ба тахти
шоҳи шинонад. Ба маҳзи ин, ки қабрро боз мекунанд,
марди фақир ру ба гурез меорад ва мардум аз
дунболаш садо мекунанд: Эй шоҳи мо, чаро мегурези?
Марди фақир бо оҳу фиғон мегуяд: Ба хотири як
ҳаре, ки доштам инқадар азоб кашидам, агар подшоҳи
ҳаммаи мардум шавам, вой ба ҳолам.
Эй башар аз чи гумон карди, ки дунё моли туст?
Варна пиндор, ки ҳарлаҳза аҷал дунболи туст
Ҳарчи хурди, моли муру ҳарчи ҳасти моли гур
Ҳарчи дори мори мардум, шарчи карди моли туст.
(Агар ҳақи касеро хурдаи фаромуш макун, зеро
Парвардигори олам заррае аз ҳақи мардум
намегузарад)
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Комментарии 4