Студент чакта Казан мех фабрикасының күптиражлы газетасында практика үтеп йөргәндә, авырып киттем. “Ашыгыч ярдәм” белән алып китеп, хастаханәгә салдылар.
Курсташлар кайсы кая таралышкан. Таныш-белеш юк... Ятам шулай бер үзем. Палатадагы күршем – кечкенә гәүдәле, ап-ак чәчле карчык кына янымда бөтерелеп йөри. “Егетең бармы соң?” дип тә сораштыра. “Синең кебек кызның егете барлыгын беләм инде!” – дип, үзенә-үзе җавап биреп көлгән була...
Ике-өч көн дәвалаганнан соң, миңа операция билгеләнгәнен дә әйтте инде врачлар. Операциядән соң палатага керсәм, инде әби янына килгән туганнары, күрше палаталардагы танышлары барысы да минем тирәдә чабыша. Кемдер су бирә, кемдер баштан сыйпап булса да китә... Ә икенче көнне йокымсырап торган җирдән күзне ачсам, тумбочка өстендә шундый матур чәчәк бәйләме. Аның янәшәсендә җиләк-җимеш: алмадыр, чиядер. Ул вакытта Казанда да сирәк очрый торган әфлисун, шәфталу. Тагы тәмле сулар. “Син йоклаганда егетең килде бит, – ди әби. – Тик врач кертмәде. Йоклый, ди, ярамый, ди. Егет тә ашыгам, диде. Кайдадыр күрше шәһәрдә эшлим, ди”. Ышанмыйчарак тордым. Каян белсен ди ул минем монда икәнне?! “Сине бит монда меховойдан китерделәр. Шунда эшләвеңне белгән дә, барып сораган. Тел Киевка илтә, диләр”, – ди әби. Тагы да ышандырырлык сүзләр сөйләде әбекәй, күңелемә ятышлы сүзләр: “Егетең чибәр икән, озын буйлы, кара егет...” Тәмам ышандырды бит. Күңелгә рәхәт булып китте. Димәк, мин чит шәһәрдә дә ялгыз түгелмен, димәк, мине дә уйлаучы, көтүче бар. Күптәннән тамакка ризык үтми иде. Кинәт кенә бик тәмле күчтәнәчләрне авыз итәсем килде. Суларын эчтем. Ак чәчле әбием шатланып карап торды. “Тереләсең болай булгач!” – диде ул. – Терелергә кирәк тә, егет бит көтә!” – дип тә елмаеп куйды.
...Теге “чибәр егет” белән көз көне университетта очраштык. Җайлап кына ачыкладым: ул минем больницада ятуымны белми дә иде. Хәзерге акылым белән уйлап шуны аңлыйм: киң күңелле әбием Мәскәүдә яшәүче улы күчтәнәч итеп алып кайтканнарны минем белән дә бүлешкән! Күңеле күтәрелсен дип тырышкан инде, янына беркем дә килмәгән кызны кызгангандыр, бәлки. Ышандырырлык сүзләрне табуына да аптырамыйм хәзер. “Чибәр егет” белән төшкән фоторәсемем тумбочка өстендә ята иде бит. Кызыксынучан, җитез әбием күргәндер. Ни генә булмасын, бу аның тарафыннан игелекле бер шагыйранә ялган иде. Күңелгә көч өсти торган, шифа бирә торган, рәхимле, матур ялган иде. Шуңа да мин аны гомер буе онытмыйм. Мин бик рәхмәтле кечкенә генә буйлы, җылы карашлы, ак чәчле әбиемә...
Нәсимә Садыйк
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Комментарии 3